วิ่งตามจางผิงอันไปถึงส้วม เขาเป็นผู้ฝึกปราณขั้นสาม เคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไวกว่า ออกทีหลังแต่ถึงก่อน ทำเอาจางผิงอันงงเป็นไก่ตาแตก ได้แต่รอให้เขาสบายเสร็จ ถึงได้เข้าไป
บัดซบ!
ออกจากส้วม จางผิงอันกลับไปที่เรือนยาม กวาดขี้เถ้าจนสะอาดเอี่ยม จนถึงพลบค่ำ ถึงทำงานทั้งหมดเสร็จ
"ไม่เลว สะอาดมากแล้ว เจ้าพักผ่อนได้บ้าง"
ตอนจางผิงอันทำงาน ชิงเฟิงเท้าเอว เดินตามตรวจตราไปมา ใช้นิ้วเช็ดพื้น ยืนยันว่าเขาทำความสะอาดจริงหรือไม่
จนแน่ใจว่าไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย
ได้ยินคำนี้ จางผิงอันถึงลุกขึ้นมาเช็ดเหงื่อ นั่งกับชิงเฟิงบนขั้นบันไดหน้าประตู มองตะวันยามเย็นที่ขอบฟ้า งดงามอย่างยิ่ง
"ท่านชิงเฟิง ท่านเป็นผู้ฝึกปราณขั้นสามแล้ว เช่นนั้นต้องรู้วิชาเทพญาณบ้างกระมัง?" จางผิงอันมองชิงเฟิงอย่างคาดหวัง
"ฮัดชิ่ว!" ชิงเฟิงจามหนึ่งที เขานั่งสูงกว่าจางผิงอันสองขั้น ก้มลงมามองอย่างเหยียดหยาม "เจ้าว่าอะไรนะ? เทพญาณ? วิชา? เกรงว่ายังฝันไม่ตื่นล่ะสิ?"
"ข้าไม่รู้!"
เจ้านี่ตรงไปตรงมาใช้ได้ ตอบอย่างไม่ลังเล
จางผิงอันประหลาดใจยิ่ง "ท่าน ท่านเป็นผู้ฝึกปราณขั้นสามแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่มีเทพญาณ?"
ชิงเฟิงทำสีหน้าเหยียดหยาม "เจ้าเข้าใจอะไร ฝึกปราณขั้นสามก็แค่ฝึกฝนลมปราณที่ไหนจะมีเทพญาณอะไร เป็นเพียงร่างดีกว่าคนธรรมดาบ้าง ไม่เจ็บป่วย แรงใหญ่ขึ้น แก่ช้าลง สภาพกายแข็งแรงขึ้นหน่อย แต่เทพญาณต้องรู้จักใช้ลมปราณ นั่นต้องใช้วิชาต่างหาก ตำราวิชาจะหาง่ายดายเช่นนั้นหรือ?"