หลังปิดไลฟ์ด้วยความอาลัยอาวรณ์ หลินอันเฉี่ยนก็รีบเปิดดูยอดเงินคงเหลือ
เงินที่ระบบหักไปกลับคืนมาแล้ว แถมยังเพิ่มขึ้นมาอีกพันกว่าหยวน
“เอ๊ะ ระบบไม่ใช่บอกว่าจะคูณเงินให้ฉันเหรอ?”
[เงินที่โฮสต์หาได้จากการไลฟ์ยังอยู่ในระบบหลังบ้านของแอปนะ โฮสต์ต้องถอนเงินเอง]
[ภารกิจใหม่ยังไม่ถูกกระตุ้น โฮสต์พักผ่อนไปก่อนได้]
หลินอันเฉี่ยนถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอแค่ภารกิจต่อไปไม่ใช่ภารกิจที่เอาชีวิตเธอไปเสี่ยง เธอก็รับได้ทั้งนั้น
‘เจ้าสองขา เราจะไปซื้อข้าวโพดหวานที่เธอบอกว่าอร่อยมากเมื่อไหร่?’
ต้าฝูกระโดดเข้ามาแล้วหมอบอยู่บนเท้าเธอ ก่อนจะถามขึ้น
หลินอันเฉี่ยนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว จึงรีบเปิดแอปชอปปิง “ไม่ต้องรีบ ๆ เดี๋ยวซื้อให้เลย!”
ค้นหา กดสั่งซื้อ ทุกอย่างเสร็จสิ้นในรวดเดียว
“เรียบร้อย อีกสองวันแกก็ได้กินแล้ว”
ดวงตาแดงก่ำของต้าฝูจับจ้องเธออย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง ‘เธอซื้อจริงเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นเลย?’
“ซื้อแล้วสิ ส่งฟรีถึงบ้านด้วย รับรองว่าตอนเข้าปากแกยังหอมหวานอยู่แน่นอน”
หลินอันเฉี่ยนเก็บโทรศัพท์ พอเงยหน้าก็สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เธอเกือบลืมไปเสียสนิทว่ากระต่ายตัวนี้เป็นกระต่ายภูเขา ไม่เคยเห็นแม้แต่โทรศัพท์มือถือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการซื้อของออนไลน์
เธอแกว่งโทรศัพท์ไปมาแล้วอธิบายว่า “สิ่งนี้เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ ใช้โทรออกได้ ส่งข้อความได้ ดูวิดีโอได้ ไลฟ์สดได้ แล้วก็ซื้อของได้... สรุปว่าทำอะไรได้ตั้งเยอะแยะเลย! ฉันค้นหาข้าวโพดในโทรศัพท์ พอจ่ายเงินแล้วก็จะมีคนเอาข้าวโพดมาส่งถึงบ้านอย่างรวดเร็ว”
‘ก็ได้ ฉันจะเชื่อเธอสักครั้งแล้วกัน’
พอเห็นว่ายังไม่ได้กินข้าวโพดในเร็ว ๆ นี้ ต้าฝูก็กระโดดไปขุดรูอยู่ข้าง ๆ
หลินอันเฉี่ยนยืดเส้นยืดสาย พลันได้ยินเสียงคนคุยกันแว่ว ๆ มาจากข้างนอก เธอรีบเดินไปที่ประตู แล้วพบว่าคนที่มาคือหลินคุน ผู้ใหญ่บ้าน กับชายหนุ่มคนหนึ่ง
หลินคุนก้าวเข้ามาแนะนำทั้งสองคน
“เฉี่ยนเฉี่ยน! นี่คือเฮ่อสวิน ลูกชายช่างเฮ่อที่ซ่อมระบบน้ำกับไฟในเมือง ลูกชายเขามาแทน เพราะช่างเฮ่อไปติดตั้งเครื่องปรับอากาศให้คนอื่น เลยมาไม่ได้”
“เสี่ยวเฮ่อ นี่คือเฉี่ยนเฉี่ยน เพิ่งกลับมาจากในเมืองเหมือนกัน ตั้งใจจะกลับมาอยู่บ้านสักพัก”
หลินอันเฉี่ยนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พี่เสี่ยวเฮ่อ เดี๋ยวต้องรบกวนพี่แล้วนะคะ”
เฮ่อสวินเกาหัวอย่างกระดากใจ “ไม่เป็นไร ไม่ลำบากหรอก”
แต่พอเดินเข้าไปในลานบ้าน เขาก็อดชะงักไม่ได้ ริมฝีปากขยับอยู่สองสามครั้งกว่าจะเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง “สภาพบ้านคุณคงไม่มีคนอยู่มานานแล้วสินะครับ?”
หลินอันเฉี่ยนยิ้มเจื่อน “ใช่ค่ะ สายไฟทั้งหมดคงต้องเปลี่ยนใหม่หมดเลย”
หลินคุนยังมีงานในไร่นา จึงกลับไปก่อน หลินอันเฉี่ยนคอยช่วยหยิบจับงานอยู่ข้าง ๆ หน้าที่หลักก็แค่ดึงสายไฟหรือส่งไขควงให้เท่านั้น
ทำงานกันมาทั้งเช้า ในที่สุดก็เปลี่ยนสายไฟกับท่อน้ำทุกจุดในบ้านเรียบร้อย
เงินที่หลินอันเฉี่ยนหาได้จากการไลฟ์สองครั้งหมดไปเกินครึ่ง
เฮ่อสวินเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “ผมเปลี่ยนมิเตอร์ไฟกับมิเตอร์น้ำให้แล้ว เดี๋ยวคุณกรอกหมายเลขแล้วจ่ายเงินได้เลย”
หลินอันเฉี่ยนเห็นดังนั้นก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา “พี่เสี่ยวเฮ่อ ขอบคุณมากนะคะ เราเพิ่มช่องทางติดต่อกันดีไหม?”
“หา?”
เฮ่อสวินชะงัก มือที่กำลังเช็ดเหงื่อหยุดค้างไปด้วย
หลินอันเฉี่ยนอธิบายว่า “ฉันเพิ่งกลับมา บ้านไม่มีอะไรเลย แถมยังเลี้ยงรับรองพี่ไม่ได้ ไว้คราวหน้าฉันเลี้ยงข้าวพี่นะคะ”
“อ๋อ ๆ” เฮ่อสวินรีบควานหาโทรศัพท์ ท่าทางลนลานจนเกือบทำโทรศัพท์ตกพื้น
เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนว่าคำขอเป็นเพื่อนผ่านแล้ว หลินอันเฉี่ยนก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ต่อไปถ้ามีปัญหาเรื่องน้ำหรือไฟก็ถามเขาได้โดยตรง ไม่ต้องเสียเงินจ้างช่างมาถึงบ้านให้เปลืองอีกแล้ว!
ตอนเฮ่อสวินเก็บของเตรียมกลับ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นวัชพืชในลานบ้านอีกครั้ง
“เอ่อ เฉี่ยนเฉี่ยน... ผมเรียกคุณว่าเฉี่ยนเฉี่ยนได้ไหมครับ?”
หลินอันเฉี่ยนพยักหน้า “ได้สิคะ พี่เสี่ยวเฮ่อไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้”
ปลายหูของเฮ่อสวินแดงระเรื่อ เขาชี้ไปทางหญ้าในลานบ้าน
“เฉี่ยนเฉี่ยน ถ้าคุณจะอยู่ที่นี่ ก็ควรจัดการหญ้าในลานบ้านหน่อยนะครับ อากาศร้อนแล้วมีทั้งยุง แมลง หนู แล้วก็พวกสัตว์เลื้อยคลาน หญ้าขึ้นเยอะแบบนี้ไม่ค่อยปลอดภัย”
ท้ายที่สุด เขาก็เสริมเสียงเบา “ถ้าคุณไม่ว่าง ผมมาช่วยจัดการให้ได้นะครับ”
หลินอันเฉี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นด้วยกับที่เขาพูด
ยุงกับแมลงในภูเขาก็มีเยอะอยู่แล้ว ลานบ้านตัวเองยังมีหญ้าขึ้นเต็มไปหมด ถ้ามีหนูหรืองูโผล่มาคงแย่แน่
“ขอบคุณพี่เสี่ยวเฮ่อที่เตือนนะคะ บ่ายนี้ฉันจะจัดการเลย!”
หลังส่งเฮ่อสวินกลับไป หลินอันเฉี่ยนก็กินขนมปังชิ้นเล็กที่เหลือจนหมด ตั้งใจจะทำความสะอาดบ้านก่อน แล้วตอนเย็นค่อยไปดูร้านขายของชำในหมู่บ้าน
เริ่มจากเก็บกวาดห้องที่เธอพักกับห้องครัวให้เรียบร้อย ส่วนที่อื่นค่อย ๆ จัดการไปก็ได้
หลังวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ก็ถึงเวลาจัดการหญ้าในลานบ้าน
หลินอันเฉี่ยนคิดว่าอยู่คนเดียว ต่อให้ทำทั้งวันก็คงไม่เสร็จอยู่ดี เลยไม่รีบร้อน เรียกต้าฝูมาร่วมไลฟ์ด้วยกัน
“สวัสดีตอนบ่ายนะคะทุกคน!”
-【เฉี่ยนเฉี่ยน สวัสดีตอนบ่าย! ต้าฝู สวัสดีตอนบ่าย!】
-【กระต่ายมหัศจรรย์กลับมาไลฟ์อีกแล้ว】
-【วันนี้เฉี่ยนเฉี่ยนจะเต้นไหม?】
หลินอันเฉี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พลิกกล้องถ่ายไปรอบ ๆ
“บ่ายนี้ฉันจะถอนหญ้า ให้ต้าฝูเป็นผู้ดำเนินรายการประจำวันนี้! ต้าฝู แกทำหน้าที่นี้ไหวไหม?”
ต้าฝูส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้ง สะบัดหน้าแล้วหันก้นใส่กล้องอีกครั้ง
หลินอันเฉี่ยนกระแอมสองที
ต้าฝูจับได้ถึงน้ำเสียงข่มขู่ของเธอ จึงรีบหันหน้ากลับมาทางกล้อง แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ
-【ฮ่า ๆ ๆ เหมือนฉันที่โดนบังคับให้ไปทำงานทุกวันเป๊ะ】
-【ทำไมต้าฝูน่ารักขนาดนี้!】
พอเห็นเอฟเฟกต์ของขวัญ ต้าฝูก็รีบลุกขึ้นทำท่าขอบคุณ แต่กลับลื่นล้มเพราะคราบน้ำบนโต๊ะ
พรืด!
หลินอันเฉี่ยนกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาทันที แต่พอสังเกตเห็นสายตาตัดพ้อของต้าฝู เธอก็รีบเก็บอาการ
‘เจ้าสองข้าตัวร้าย กล้าแกล้งปล่อยน้ำจนฉันล้มได้ยังไง! รีบไปถอนหญ้า แล้วเอาสมบัติข้างในมาไถ่โทษฉันเดี๋ยวนี้!’
หลินอันเฉี่ยนอธิบายให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ฟัง “ฮ่า ๆ ๆ ต้าฝูบอกว่ามีสมบัติ ให้ฉันรีบถอนหญ้า...”
รอยยิ้มบนใบหน้าเธอชะงักไป สมบัติงั้นเหรอ หรือว่า...
ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างได้ยินแล้วเริ่มจินตนาการกันไปต่าง ๆ นานา
-【สมบัติอะไร? หรือว่าจะเป็นของเก่า?】
-【ตอนนี้สตรีมเมอร์อยู่บ้านเกิดไม่ใช่เหรอ? ที่บ้านต้องมีของโบราณเก็บไว้อยู่บ้างแน่ ๆ】
-【สตรีมเมอร์รีบถอนเลย ถ้าเป็นของดีฉันจองคนแรก!】
หลินอันเฉี่ยนยิ้มแล้วเร่งมือ “ได้! งั้นฉันจะรีบทำ ดูซิเดี๋ยวจะเจอสมบัติอะไรบ้าง”
หลังถอนต่อไปอีกหลายเมตร หญ้าด้านหลังเธอก็พูนเป็นกองสูงเหมือนภูเขาลูกเล็ก ๆ แล้ว
ส่วนต้าฝูนอนแผ่พุงอยู่บนกองหญ้าเล็ก ๆ อาบแดดอย่างสบายใจ ดูช่างสุขสำราญเสียจริง
ความอิจฉาในดวงตาของหลินอันเฉี่ยนแทบจะจับต้องได้ ยุคนี้แม้แต่กระต่ายยังนอนเฉย ๆ มีแต่วัวควายอย่างเธอที่ยังทำงาน...
วินาทีถัดมา หลินอันเฉี่ยนรู้สึกเหมือนมือไปโดนอะไรกลม ๆ
เธอหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด ที่แท้เป็นผลสตรอว์เบอร์รีป่าลูกเล็ก ๆ
[ติ๊งต่อง~ ภารกิจถูกกระตุ้น! ขอให้โฮสต์หาเงิน 500 หยวนจากการขายสตรอว์เบอร์รีป่า!
เวลาจำกัด: 72 ชั่วโมง
รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: ต้นกล้าสตรอว์เบอร์รีสายพันธุ์ปรับปรุง 50 ต้น
บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: จมูกสตรอว์เบอร์รีเป็นเวลา 3 วัน!]
“...”
หลินอันเฉี่ยนมองภาพจมูกที่ระบบเด้งขึ้นมา ภาพนั้นชวนให้คนที่กลัวรูขุมขนขนลุกได้สุด ๆ จนพูดอะไรไม่ออก
[เชื่อว่าโฮสต์คงไม่อยากไลฟ์ทั้งที่จมูกมีรูขุมขนกว้างหรอกนะ! ถ้าอย่างนั้นก็พยายามทำภารกิจให้สำเร็จเข้าสิ!]