เสิ่นปิงฉือไม่เคยเห็นเซี่ยอวี่หลี่ในสภาพแบบนี้มาก่อน ขนาดตัวเซี่ยอวี่หลี่เองก็ไม่ค่อยมีท่าทีเสียอาการเช่นนี้
เขาในยามเสียอาการไร้ซึ่งความสง่างาม วางมาดไม่ลง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ลำคอเรียวยาวเกร็งเป็นแนวกระดูก หายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
ท่วงท่าแปลกตาสารพัดเหล่านี้ก่อตัวขึ้นจากทรวงอกที่ถูกเปลวเพลิงแห่งโทสะเผาผลาญ กลายเป็นตัวเขาในตอนนี้
แม้แต่ยามที่เขากำลังโกรธ ก็ยังมีกรอบวินัยที่พยายามข่มกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ยึดมั่นในเส้นแดงเส้นหนึ่งอย่างแน่วแน่
เขาพยายามหยั่งดูดอกไม้แสนสูงศักดิ์แห่งจิงเฉิงดอกนี้อยู่ในใจตลอด ว่าในที่สุดแล้ว เธอจะมองเขาและตัดสินเขาอย่างไร
ตราเรียกพรของเขาแนบกายไว้กับตัว แต่ตราเรียกพรของเธอกลับถูกทิ้งลงถังขยะไปตั้งแต่แรก
ลองถามดูสิ เขาเซี่ยอวี่หลี่เป็นใคร ตั้งแต่เล็กจนโตเคยถูกทำให้ต้องน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้มาก่อนหรือ มีใครกล้าดูถูกเขา ปฏิบัติกับเขาเช่นนี้อีก
เสิ่นปิงฉือทำสำเร็จแล้ว
เธอเอาหน้าเขาไปเหยียบย่ำเล่นแทบเท้า
เธอไม่พอใจการหมั้นหมายครั้งนี้มากขนาดไหน ถึงได้คิดหาวิธีจัดการแบบนี้
เขาเก็บเครื่องรางไว้อย่างดี วางไว้ข้างกาย ทะนุถนอมมันเป็นอย่างดี เขายังคิดอีกว่ากลับไปแล้วจะสร้างห้องให้เธอที่สะดวกสบาย หรูหรา และสุกสกาวไม่ต่างจากที่บ้านเกิดของเธอ เพียงเพื่อให้เธอไม่คิดถึงบ้านมากนักหลังแต่งงาน
แหวนแต่งงานก็กำลังสั่งทำอยู่ นัดหมายดีไซเนอร์ระดับโลกไว้สิบกว่าคน เขาคิดว่าถ้าเธอมีเวลาเมื่อไหร่ ก็จะไปดูด้วยกัน
เขาวางแผนทีละขั้นตอน สรรพสิ่งรอบคอบ คำนึงถึงทุกด้าน ก็เพราะกลัวว่าจะทำให้คุณหนูสูงศักดิ์จากจิงเฉิงผู้นี้ต้องน้อยเนื้อต่ำใจ