เสิ่นปิงฉือเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ตัวสั่นเทาชี้ไปที่เซี่ยอวี่หลี่ “เร็ว ออกไปเร็ว!!! นาย! ออกไป!!!”
เสิ่นปิงฉือทั้งกลัว ทั้งเจ็บที่หน้าอก หลานสือซีเห็นเธอเริ่มคลุ้มคลั่ง จึงพยายามจับตัวเธอไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจาเจาจ๋า ไม่เป็นไรนะ เขาคือคู่หมั้นของเธอ เขาเป็นคนอ่อนโยนนะ”
ไม่ใช่แค่เซี่ยอวี่หลี่ ทุกคนต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง
ไม่เข้าใจว่าทำไมเสิ่นปิงฉือถึงมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้
“ไม่ใช่เลย! เขา เขา.......”
เสิ่นปิงฉือหายใจไม่ทัน สมองขาดออกซิเจน อารมณ์ตื่นเต้นเกินไป ผ้าพันแผลที่คอเริ่มมีเลือดซึม เอามือกุมหน้าอกที่เจ็บปวดจนขยายใหญ่ ใบหน้าบูดเบี้ยว
เซี่ยอวี่หลี่ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าปกติมาก “คุณเสิ่นครับ ผมคือเซี่ย—”
“นายอย่าเข้ามา!! อย่า อย่าเข้ามา ฉันขอร้อง ร้องนายละ.......”
ทั้งดุและร้องไห้ตามมา แต่เสิ่นปิงฉือไม่มีแรงแม้แต่จะร้องไห้แล้ว เธอคว้าผ้าห่มมาห่อตัวเอง ซุกหน้าลงไป ต้องการเพียงที่ซ่อนตัว
เธอจำดวงตาคู่นั้นได้
ภายนอกดูอ่อนโยนเหมือนหยก เยือกเย็นสูงศักดิ์ แต่ความจริงแล้วเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ดุดัน และไร้ความปราณี
สมองของเธอมึนงง ราวกับจะขาดใจตาย และได้ยินเลือนลางถึงคำพูดที่ทำให้เธอสิ้นหวัง ซึ่งพลิกคว่ำสิ่งที่เธอเคยเชื่อ
แต่สิ่งที่ฝังใจเธอที่สุด คือดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเลือด และแววตาเย็นชาเป็นธรรมชาติ
เธอกลัวดวงตาข้างนั้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
ครั้งหนึ่งเคยถูกลักพาตัว เธอได้เห็นคนที่มีดวงตาคล้ายกันนี้โดยบังเอิญ
คนนั้นทรมานเธออย่างโหดร้ายที่สุด
เสิ่นปิงฉือไม่อยากพบใคร เซี่ยอวี่หลี่เรียกคุณเสิ่น เรียกปิงฉือ แม้กระทั่งเรียกเจาเจาครั้งหนึ่ง เธอก็ไม่ตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วตัวสั่น