ว่าแล้วก็ทำเลย
เสิ่นปิงฉือวางมือประคองที่คอของเซี่ยอวี่หลี่ เพื่อหาจุดพยุงตัว นิ้วชี้ของเธอกดลงบนลูกกระเดือกที่ยื่นออกมาของเซี่ยอวี่หลี่อย่างไม่รู้ตัว เหมือนท่าทางที่กำลังจะจูบ เอนกายเข้าใกล้คอของเขาอย่างสนิทสนมมาก
เล็งไปที่รอยกัดตื้นๆ นั้น เสิ่นปิงฉือกัดเข้าไปอีกครั้ง
ไม่ใช่แค่กัด เธอยังแลบลิ้นเลียอีกต่างหาก
สัมผัสชื้นเปียกจากลำคอแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเซี่ยอวี่หลี่ เลือดทั่วทั้งตัวเขาเดือดพล่าน ร่ำร้องด้วยความปรารถนาอันน่าอับอาย
เขาระงับอารมณ์ไว้อย่างแข็งขัน เส้นเอ็นสีเขียวอ่อนข้างลำคอยิ่งนูนเด่นชัดขึ้น ช่างเซ็กซี่เหลือเกิน
คราวนี้เสิ่นปิงฉือใช้แรงมากขึ้น กัดเข้าไปหลายที ในที่สุดก็กัดจนเกิดรอยกัดเล็กๆ สีชมพูตรงนั้น
อืม รอยกัดนี้ทำให้เธอพอใจมาก
เซี่ยอวี่หลี่คงจะเจ็บน่าดูเลยสินะ?
เสิ่นปิงฉือหันกลับมาเป็นพิเศษ หันหน้าเข้าหากัน เพื่อสังเกตสีหน้าเขา
เซี่ยอวี่หลี่หลบสายตาไปทางอื่น จ้องไปที่หูของเธอ ลำคอแดงไปทั้งแถบ เส้นกรามกระตุกถี่ กรามล่างขบแน่น สีหน้าดูเคร่งขรึม หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมาบางๆ
เดี๋ยวนะ ทำไมเขาดูมีพิรุธยังงี้ล่ะ?
ดูเหมือนทรมานสุดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?
“เซี่ยอวี่หลี่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เสิ่นปิงฉือลูบแก้มเขา พลันตกใจ ร้อนกว่าเดิมอีก!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงได้ร้อนผ่าวขนาดนี้?
“ฉะ...ฉันทำแรงไปหรือเปล่า? ฉันไม่ได้อยากให้คุณเจ็บมากนะ ฉันแค่อยากให้คุณเจ็บเท่าฉันก็เท่านั้นเอง.......”
เสิ่นปิงฉือเริ่มมือไม้ไม่ถูกแล้ว เธออยากให้เซี่ยอวี่หลี่เจ็บก็จริง แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะเจ็บขนาดนี้เลยนี่นา?