เซี่ยอวี่หลี่ทำถึงขั้นไหน ให้อภัยและอดทนต่อเสิ่นปิงฉือมากแค่ไหน หลานสือซีทำได้เพียงแค่เห็นหมอกลึกลับเป็นหย่อม ๆ แต่แม้ในขอบเขตที่มองเห็นได้เพียงน้อยนิดนี้ เธอก็รู้สึกประหลาดใจ
หลานสือซีวางโจ๊กลง ค่อนข้างจนปัญญา “เมื่อกี้เธอกับเซี่ยอวี่หลี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เสิ่นปิงฉือตอนแรกไม่ได้เป็นอะไร พอได้ยินประโยคนี้ ก็ทั้งโกรธทั้งห่อเหี่ยว ดวงตาสวยตวัดขึ้นเล็กน้อย “แม่คะ เราไม่มีอะไรกันจริง ๆ นะ”
หลานสือซีส่ายหน้า เขย่าช้อนในโจ๊ก “พอเถอะ แม่ดูออกน่า เมื่อกี้ลูกไม่อยากให้เขาแตะต้องด้วยซ้ำ หรือว่าแม่แก่จนตาฝ้าฟางไปแล้วหรือไง”
ให้ตายเถอะ นี่เธอยังไม่อนุญาตให้เซี่ยอวี่หลี่แตะต้องอีกหรือ
ก็มุมปากเธอถูกเขาจูบไปแล้วนะ เขาเองที่ได้เปรียบใหญ่เลย
เสิ่นปิงฉือพูดอะไรไม่ออก ลูบคลำมุมปากอย่างรู้สึกผิด เหมือนยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นของริมฝีปากบางของเขา แล้วรีบซ่อนมือทันที
“แม่คะ สรุปแล้วแม่มาส่งโจ๊กให้หนู หรือมาเป็นพวกเซี่ยอวี่หลี่กันแน่”
เมื่อก่อนแม่เป็นพวกหนูตลอดเลยนะ ใช่ไหมล่ะ
ตอนนี้ล่ะ แค่เซี่ยอวี่หลี่มา ยังไม่เห็นต้องทำอะไรเลย ก็หว่านล้อมให้ทุกคนพากันแห่ตามเขาไปซะแล้ว
เขาก็นิสัยไม่ดีเกินไปแล้วนะ หึ
“มา กินโจ๊กสักคำ ตอนนี้ลูกต้องหิวแน่ ๆ”
หลานสือซีป้อนโจ๊กให้เธอหนึ่งคำ ปิงฉือเคยชินกับการมีคนคอยปรนนิบัติ แม้แต่แม่ของตัวเองก็ไม่มีข้อยกเว้น จิบทีละนิดทีละหน่อย เป็นโจ๊กรังนกที่เธอชอบ
ดื่มแล้วรู้สึกฟิน เธอยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว
“เธอน่ะ ไม่รู้เลยว่าอวี่หลี่คนนั้นตามใจเธอขนาดไหน”
หลานสือซีรู้สึกใจหาย “เขาอายุมากกว่าเธอ แต่กลับยอมรับนิสัยเอาแต่ใจของเธอได้ รับผิดชอบทุกอย่างไว้กับตัวเอง กับเธอเขาก็อ่อนโยนเสมอ ฉันถามเธอหน่อย เธอจะไปหาคู่หมั้นที่ดีแบบนี้ได้ที่ไหนอีก”