กลับมาถึงที่พัก หลินวันเหนียงหยิบเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งออกมาแล้วแบ่งเป็นสองซีก ยัดครึ่งหนึ่งใส่มืออาหยู
“พี่คะ นี่มันเนื้อแห้ง”
“อืม จินล่วนให้มา รีบกินเข้าไป”
อาหยูถือเนื้อแห้งไว้ ฉีกตามร่องเนื้อออกเป็นเส้น ๆ แล้วค่อย ๆ วางทีละเส้นเข้าปากชิมอย่างเอร็ดอร่อย
“พี่คะ เนื้อแห้งนี่มันอร่อยแปลก ๆ นะ ทำไมก่อนหน้านี้หนูไม่เคยกินมาก่อนเลย”
“มันคือเนื้อแห้ง คงทำด้วยวิธีพิเศษอะไรสักอย่าง พวกเราไม่เคยกินก็เป็นเรื่องปกติ” หลินวันเหนียงมั่วเหตุผลขึ้นมาสักอย่าง
คนสองคนนั่งลงกับพื้น ค่อย ๆ ชิมเนื้อแห้งอันแสนหายากนี้อย่างประณีต
“อาหยู ช่วงนี้เราสองคนทำกับข้าวให้จินล่วนดี ๆ เธอต้องขยันขึ้นมาหน่อย ปากก็ต้องหวานเอาไว้ เผื่อว่าเธอจะให้ของดี ๆ กับเราอีก”
“พี่คะ เราจะต้องไปรับใช้หล่อนจริง ๆ เหรอ แล้วโจวอานจะต้องหัวเราะเยาะเราแน่ ๆ”
“ฐานะของพวกเราในตอนนี้ ยังจะไปกลัวใครหัวเราะอะไรอีกล่ะ พวกเขาก็แค่อิจฉา อิจฉาที่เราได้ของดีต่างหากล่ะ ดูสิ ที่เราทำกับข้าวให้จินล่วน ไม่เพียงแต่ได้เงินเดือน ยังได้กินเนื้อแห้งอีก แบบนี้มันไม่ดีตรงไหน? ไปดูสายตาของโจวอานสิ จ้องเนื้อแห้งของเราแทบจะถลกออกมาเป็นไฟแล้ว”
อาหยูเงยหน้ามองโจวอาน ดวงตาของเขาจ้องไปที่เนื้อแห้งของพวกเขาจริง ๆ “หนูเชื่อพี่”
เพราะเหตุผลที่ต้องทำอาหารให้จินล่วน ภายนอกแล้ว ทั้งสามคนจึงนับได้ว่าเป็นกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง
ตอนนี้กลุ่มใหญ่ของพวกเขาที่มีคนสามร้อยกว่าคน แบ่งออกได้ประมาณ 4 ประเภท
ประเภทแรกคือพวกตระกูลเก่า พวกนี้เป็นหญิงสูงศักดิ์ที่ครอบครัวต้องคดีความ ตั้งแต่เด็กอยู่ในกงวัวทองคำ อ่านหนังสือมาก เรียนแต่วิชาดนตรี หมากล้อม เขียนหนังสือ และวาดรูป