เสิ่นชิงฉือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อยากหนีแต่นิ้วมือของนางถูกซ่งหมิงเยว่เหยียบไว้ จึงทำได้เพียงมองนางค่อยๆ เข้าใกล้ "อย่ามาใกล้ ข้า อย่ามาใกล้ข้า!"
ซ่งหมิงเยว่หัวเราะเย็นชา ปล่อยมือ
ดาบมังกรเขียวหนักแปดสิบสองชั่งนั้น "ปัง" เสียงหนึ่ง หลังดาบกดทับลงบนคอขาวบางของเสิ่นชิงฉืออย่างมั่นคง
ทั้งตัวของเสิ่นชิงฉือถูกกดให้จมลงไป ใบหน้ากระแทกลงบนพื้นดินที่เปื้อนเลือดอย่างหนัก ความเย็นของคมดาบทะลุผ่านเนื้อหนังเข้าไปถึงกระดูก กดดันจนนางร้องไห้ไม่เป็นเสียง
คนตระกูลเสิ่นต่างมองดู สีหน้าแตกต่างกันไป มีทั้งเย็นชา มีทั้งสมใจ มีทั้งหลบตา แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป
เมื่อครู่ที่เสิ่นชิงฉือร้องออกมา ทุกคนได้ยินกันหมด
กรงเล็บของผิงหนิงทิ่มทะลุไหล่ของซ่งหมิงเยว่ได้อย่างไร ทุกคนก็เห็นกันหมด ตอนนี้เขามาทวงหนี้ ก็เป็นเรื่องธรรมดา
ใครก็ห้ามไม่ได้ และไม่มีใครกล้าห้าม
เจ้าอู่เต๋อมองอย่างเย็นชา ขณะที่ทหารถอดพันธนาการให้บุรุษตระกูลเสิ่นทีละคน
อันที่จริงเขาค่อนข้างรอคอย รอคอยให้พวกตระกูลเสิ่นที่ถูกถอดพันธนาการแล้วแข็งกร้าวสักครั้ง พุ่งเข้าไปท้าทายซ่งหมิงเยว่ ต่อให้แค่ด่าไปสองคำก็ยังดี
แต่กลับไม่มี
พันธนาการถูกถอดวางเกลื่อนพื้น "กรุ๊งกริ๊ง" ไปหมด บรรดาบุรุษตระกูลเสิ่นต่างก็นวดข้อมือก็มี เคาะไหล่ก็มี สายตาล่องลอย ไม่แม้แต่มองไปทางเสิ่นชิงฉือ
กระทั่งมีบางคนจงใจเบือนหน้า แสร้งทำเป็นไม่เห็น
เจ้าอู่เต๋อหัวเราะเยาะ ถุยน้ำลาย "ควรให้เสิ่นเว่ยได้เห็นพวกขี้ขลาดพวกนี้จริงๆ"
เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่พอให้คนใกล้ๆ ได้ยิน ใบหน้าของพวกบุรุษตระกูลเสิ่นซีดเผือด แต่ก็ยังไม่มีใครเอ่ยปาก
หวังซื่อถูกชุนซิ่งกดลงกับพื้น เห็นลูกสาวถูกดาบกดไว้จนหน้าตาบูดเบี้ยว ร้องตะโกนเสียงแหบ "พวกเจ้าไม่จัดการกันบ้างหรือ? ท่านรอง! ท่านสาม! ท่านสี่!"
นางไล่เรียกชื่อทีละคน