ว่าแล้ว ซ่งหมิงเยว่ก็ไม่มองหน้าเสิ่นจิงเฉินที่ซีดราวศพอีก หมุนตัวสั่งเหล่าสตรีให้ถือป้ายบรรพบุรุษให้ดี
เสิ่นจิงเฉินกลับหรี่ตามองลึกเข้าไปในหอบรรพบุรุษที่สุดมืด เงาของซ่งหมิงเยว่จมหายไปในความมืดสนิท มีเพียงดาบเล่มนั้นที่สะท้อนแสงเทียนเป็นครั้งคราว สว่างจ้าเสียดแทงตา
นางถือดาบยืนอยู่ ผมมัดสูง ชุดแต่งงานขาดวิ่นในความมืดมิดดูราวธงเปื้อนเลือด รอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันเฉียบขาด ราวกับใครกล้าขวาง นางพร้อมเสมอ จะยกดาบ ฟันลง
ก็เพียงตอนนี้เอง เสิ่นจิงเฉินจึงนึกขึ้นได้ว่าดาบเล่มนั้นคืออะไร
คือดาบมังกรเขียวของท่านลุงเสิ่นเว่ย
เขาย่อมรู้ดีว่าน้ำหนักของดาบเล่มนี้ ดาบที่ฮ่องเต้ปฐมกษัตริย์พระราชทาน เป็นสมบัติค้ำฟ้าของตระกูลเสิ่น ปีนั้นท่านลุงถือมันสังหารข้าศึกอยู่หน้าขบวนทัพ เขายังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ
แต่บัดนี้ ดาบเล่มนี้กลับอยู่ในมือผู้หญิงคนหนึ่ง และถือได้มั่นคงถึงเพียงนี้
"เปรี้ยง!"
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นโดยไม่มีวี่แวว สั่นจนคานหอบรรพบุรุษปลิวฝุ่นลงมา
จากนั้น ไม่รู้ว่าสายลมจากที่ใดพลันพัดมา เทียนหลายร้อยเล่มในหอ sway พร้อมกัน แสงเงาวูบไหว ซ่งหมิงเยว่พลันหันกลับมา สายตาพริ้มพราย สบเข้ากับแววตาตกใจของเสิ่นจิงเฉิน
นางกลับยิ้มอย่างเปิดเผย
รอยยิ้มนั้นท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่ กลับมีความงามน่าหวาดหวั่นจนใจสั่น
เสิ่นจิงเฉินเงยหน้ามองฝนที่เทกระหน่ำลงมาฉับพลัน พึมพำ "...นี่คือความหมายของท่านลุงหรือ?"
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือสายฝนที่หนักหน่วงและเร่งรีบ
ราวกับมีใครแหกหลุมบนฟ้า ฝนเทลงมา กระหน่ำราดจนฟ้าดินมัวหมอง พื้นดินกลายเป็นแอ่งน้ำนับไม่ถ้วน น้ำท่วมสูงขึ้นมาถึงข้อเท้าในพริบตา