ทั้งสามคนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปพร้อมกัน
เจ่าโหย่วไฉเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า
“หนูอัน ฟังคำเตือนฉันสักคำเถอะ ในหมู่บ้านนี้ อย่างไรแกก็เป็นแค่สะใภ้ที่แต่งเข้ามาจากข้างนอก ส่วนคุณยายนิวก็พอจะนับเป็นคนในหมู่บ้านได้แค่ครึ่งเดียว แกช่วยนางมาจนถึงขั้นนี้ก็ถือว่าทำเต็มที่แล้ว ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอก”
โจวเต๋อกุ้ยพยักหน้าตาม พลางลดเสียงลงเตือน
“อย่าลืมว่าคนตระกูลโจวยังจับตามองอยู่ อย่าก่อเรื่องให้ยุ่งยากไปกว่านี้เลย ถ้าทางนั้นโวยวายขึ้นมาจะยิ่งไม่ดี”
โจวเหวินหลี่ถอนหายใจ กำลังจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่อันหนิงไม่เปิดโอกาสให้เขา
เธอยืนอยู่ตรงนั้น น้ำเสียงไม่ดัง ทว่าทุกคำชัดเจนและหนักแน่นจนทั้งสามได้ยิน
“คุณยายเชื่อเรื่องชาติหน้ามาทั้งชีวิต ชาตินี้ท่านไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ฉันก็เลยอยากช่วยปูทางให้ชาติหน้าของท่านสงบสุขขึ้น ไม่อยากให้ท่านจากไปอย่างว่างเปล่าและโดดเดี่ยว”
ลานบ้านพลันเงียบลง
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเอ่ยอะไรอีก
คำพูดนั้นไม่ได้รุนแรง ทว่ากลับเหมือนน้ำหนึ่งกระบวยที่สาดลงกลางใจทุกคน กลบเหตุผล กฎเกณฑ์ และธรรมเนียมปฏิบัติทั้งหลายจนมิด
มือของโจวเหวินหลี่ที่กำลังลูบหนวดหยุดชะงัก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยคลายออก เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงเบือนหน้าไปทางอื่น
เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสทั้งสามยอมรับแล้ว อันหนิงก็รีบดึงโจวเนี่ยนถอยหลังไปครึ่งก้าว จากนั้นในฐานะลูกสาวและหลานสาวผู้กตัญญู เธอก็ค้อมคำนับทั้งสามอย่างนอบน้อม
“ขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสามที่เป็นห่วงนะคะ เรื่องงานศพขอฝากทุกท่านช่วยจัดการให้สมเกียรติด้วยค่ะ”
เสียงของเธอไม่ดัง แต่กลับทำให้หัวใจของคนฟังหนักอึ้ง
โจวเหวินหลี่หาเก้าอี้ไม้ไผ่เก่าตัวหนึ่งมานั่งใต้กำแพง จุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งคำ แล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมาก่อนจะเอ่ยปาก