“เธอ ค่อย ๆ หน่อย……”
“ฉันยังเจ็บอยู่เลย!”
หลิวซือซือให้หลี่อู่ช่วยพยุง เดินกะเผลกเข้าไปในป่าลึก
แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อครู่ถึงไม่ไล่อู๋ซานสุ่มไปเสียตรง ๆ กลับเลือกพากันหนีแทน!
“อดทนหน่อย เราต้องรีบออกจากที่นี่!” หลี่อู่มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง “แถวนี้ไม่ปลอดภัยแล้ว ถ้าก่อนฟ้ามืดเราหนีไปให้ไกลไม่ได้ เกรงว่าคงต้องมาตายอยู่ที่นี่จริง ๆ!”
“ทำ... ทำไมเหรอ?” หลิวซือซือเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
หลี่อู่สูดหายใจลึก แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เสียงปืนเมื่อครู่ต้องดึงดูดสัตว์ป่าในเขามาแน่ ยิ่งมีทั้งกลิ่นคาวเลือดกับหมาป่าสองสามตัวที่หนีไปเมื่อกี้ด้วย”
“ฉันเดาว่าคืนนี้คงมีสัตว์ป่ามากมายวิ่งไปที่ตรงนั้น”
“ถ้าเราอยู่ใกล้เกินไป ก็มีโอกาสถูกพวกมันเจอได้ง่าย พอถึงตอนนั้น... อยากเอาชีวิตรอดก็คงไม่ง่ายแล้ว!”
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของหลี่อู่ หลิวซือซือถึงได้เข้าใจว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน
เธอไม่กล้าร้องว่าเจ็บ ได้แต่ฝืนทน ปล่อยให้หลี่อู่พยุงเดินต่อไป
ในที่สุดทั้งคู่ก็พบถ้ำแห่งหนึ่งบนหน้าผา แม้จะไม่กว้างขวางนัก แต่ก็ลึกพอสมควร
“เข้าไปหลบข้างในก่อนเถอะ!”
“เดี๋ยวฉันไปหากิ่งไม้กับกองหญ้ามาบังปากถ้ำ ปกติแล้วพวกมันคงหาเราไม่เจอ”
หลี่อู่ยิ้มขื่น “แต่คืนนี้เราคงต้องอยู่ที่นี่ รอให้พรุ่งนี้พวกสัตว์ป่าพากันไปหมดก่อน ถึงจะค่อยหาทางกลับได้!”
หลิวซือซือได้ยินแล้วก็ยิ้ม พลางคล้องแขนหลี่อู่ไว้ “ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่นายอยู่ข้าง ๆ ฉันก็ไม่กลัวแล้ว!”