รุ่งอรุณวันถัดมา แสงตะวันเจิดจ้าค่อย ๆ ลอยขึ้น
คนสี่คนกับวัวหนึ่งตัวนั่งขัดสมาธิอยู่ริมหน้าผา สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า แววตาของพวกเขาสงบนิ่ง ชายเสื้อพลิ้วไหวส่งเสียงแผ่วเบา
“ตะวันเจิดจ้าลอยขึ้น ฟ้าดินประทานพร ปราณม่วงลอยมาจากทิศบูรพา มา สูดเข้า~”
“มอ~”
ฟู่!
ทั้งสามหน้าแดงก่ำ สูดอากาศเย็นเข้าไปเฮือกใหญ่จนตัวสั่นสะท้าน แต่คำกล่าวของบรรพชนย่อมมีเหตุผล
ปราณม่วงแห่งฟ้าดินนั้นต้องเป็นสิ่งล้ำค่ายิ่งกว่าปราณวิญญาณแน่นอน แม้แต่ในสำนักห้าอุเบกขาก็ยังไม่มีคำกล่าวเช่นนี้
“การปรับลมหายใจต้องอาศัยจิตสงบ เข้าใจหรือไม่? พวกเจ้ากลัวว่าจะสูดเข้าไปน้อยเกินไปหรืออย่างไร?!”
เฉินสวินเลิกคิ้ว ตวาดว่า “เริ่มใหม่ หายใจให้สม่ำเสมอ จิตใจต้องเปี่ยมศรัทธา ขอบคุณสวรรค์ แล้วสัมผัสปราณม่วงที่เข้าสู่ร่าง!”
“ขอรับ บรรพชน”
ขาทั้งสามคู่ขยับเล็กน้อย ก่อนพวกเขาจะรีบปรับสภาพ ทำตามท่าทางของบรรพชนกับบรรพชนวัว แล้วค่อย ๆ สงบจิตลง
ในวันต่อมา ภูเขาจิ่วกงก็มีภาพประหลาดชวนพิศวงปรากฏขึ้น นับเป็นทัศนียภาพแปลกตาอย่างยิ่ง
ทุกวันยามตะวันเจิดจ้าลอยขึ้น จะมีคนสี่คนกับวัวหนึ่งตัวนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดผา สูดกลืนปราณม่วง พร้อมสำนึกในพระคุณแห่งสวรรค์...
เจียงเสวี่ยเฉินเคยยืนมองภาพนี้ อ้าปากค้างจนพูดไม่ออกอยู่นาน พลังบำเพ็ญของคนรุ่นหลังทั้งสามไม่ได้เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย
บางครั้งเจ้าตัวน้อยทั้งสามยังกอดสมุดเล่มเล็ก ร้องไห้ฟูมฟายพลางตะโกนว่าเหตุใดถึงตายอีกแล้ว
ไม่เช่นนั้น ตอนกลางคืนก็จะก่อกองไฟหน้าหอเฟิงตู้ แล้วปิ้งอสูรกินกัน ราวกับไม่ได้มาบำเพ็ญเลยสักนิด
เจียงเสวี่ยเฉินได้แต่ส่ายหน้า ไม่กล้าเข้าไปยุ่งมากนัก ทำได้เพียงแวะถามเป็นครั้งคราวว่าต้องการใช้ชีพจรวิญญาณบำเพ็ญหรือไม่
แต่เฉินสวินปฏิเสธทุกครั้ง โดยบอกว่ายังไม่ถึงเวลา
ปีนั้นค่อย ๆ ผ่านไปท่ามกลางการเฝ้าดูปราณ เฉินสวินนำคะแนนอายุวัฒนะไปเพิ่มให้แก่นพลังสรรพสิ่ง
วันนี้ ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดสดชื่น
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่นั่งเคี้ยวเมล็ดแตงอยู่บนเก้าอี้โยก สายตามองไปยังริมหน้าผาเบื้องหน้า
ทั้งสามกำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญ รอบกายมีค่ายกลคอยปกป้อง ทั้งยังช่วยให้จิตสงบและผ่อนคลาย