เดือนถัดมา เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่เดินทางข้ามหุบเหวใหญ่เทียนต้วนไปเรื่อย ๆ จำนวนผู้บำเพ็ญที่พบเห็นตามผนังเหวก็เพิ่มขึ้นทุกที
บางกลุ่มรวมตัวกันเป็นหมู่คณะ บางกลุ่มมีเพียงไม่กี่คน รอบบริเวณมีหญ้าชำระวิญญาณกระจายอยู่ประปราย
พวกเขาค่อย ๆ สืบรู้ว่า ลมอึมครึมในหุบเหวใหญ่เทียนต้วนเรียกว่าวายุสังหารญาณ ส่วนแร่ในมือเรียกว่าหินสังหารญาณ มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ผลิตได้ ไม่มีที่อื่นในโลกบำเพ็ญเซียน
ในแต่ละปีจะมีสามช่วงที่วายุสังหารญาณอ่อนกำลังที่สุด แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกอะไรนัก เพราะพวกเดียวกันทั้งนั้น
อย่างไรก็ตาม ผู้บำเพ็ญที่พวกเขาพบเจอล้วนมีระดับสูงสุดเพียงขั้นแก่นทอง ดูเหมือนผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงจะไม่ยอมลดตัวมาขุดแร่ที่นี่ เพราะหวงแหนชีวิต
ทุกครั้งที่พวกเขาคิดจะเข้าใกล้ผู้คน ก็มักทำให้ผู้บำเพ็ญจำนวนไม่น้อยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ จำได้ว่าครั้งหนึ่งถึงกับทำให้ผู้บำเพ็ญหญิงคนหนึ่งตกใจจนตัวสั่นกระตุก ดวงตาเหลือกขึ้น
เฉินสวินกับวัวดำตัวใหญ่ทำได้เพียงขับเรือเหาะจากไปอย่างจนใจ แล้วค่อยคิดหาแผนอื่น
วันนี้วายุสังหารญาณพัดกระหน่ำรุนแรงกว่าปกติ ผู้บำเพ็ญวัยกลางคนสองคนกำลังขุดแร่อยู่ริมผนังเหว ญาณของพวกเขาจับจ้องหญ้าชำระวิญญาณเอาไว้ตลอดเวลา
“พี่หวง ค่าถ่ายทอดทางไกลแพงเกินไปแล้ว แค่เดินทางจากแคว้นใหญ่ที่ใกล้ที่สุดก็ต้องใช้หินวิญญาณระดับกลางถึง 100 ก้อน”
ผู้บำเพ็ญขั้นรากฐานช่วงปลายที่ชื่อไต้ซิ่นชิงส่ายหน้าถอนใจ “แค่หญ้าชำระวิญญาณก็ต้องจ่ายทรัพย์สินเกือบครึ่งตัวแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ผู้บำเพ็ญธรรมดาจะมาได้จริง ๆ”
เคร้ง!
หวงเสาไม่ได้ตอบ เพียงสังเกตความเปลี่ยนแปลงของหญ้าชำระวิญญาณ ก่อนจะยกของวิเศษรูปทรงจอบฟาดใส่ผนังเหวอย่างแรง
ภายในนั้นมีหินสังหารญาณฝังอยู่ก้อนหนึ่ง แสงริบหรี่กะพริบเป็นครั้งคราว
“ฮี่ ๆ ดูท่าหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อนจะได้มาอยู่ในมืออีกแล้ว”