วาจานี้หลุดออกมา
ราชันย์หมาป่าครามตกใจจนลุกพรวดขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“อะไรนะ”
“กองทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามาสังหารเผ่าข้า? มีคนเป็นหมื่นเลยหรือ???”
ราชันย์หมาป่าครามส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหมองหม่น “เผ่าข้าอยู่ใกล้เทือกเขาชางหลาน ซึ่งกว้างใหญ่ไพศาล ยากจะแยกแยะทิศทาง บนยอดเขาร้อนระอุกลางฤดูร้อนยังมีหิมะโปรย”
“ทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนนับหมื่นพวกนี้ บุกมาจากที่ใดกัน”
“ใช่เผ่าอื่นมาแย่งชิงเขตแดนหรือไม่”
นายทหารซงหนูผู้นี้ขาแทบอ่อน เขาล่วงรู้ถึงความโหดเหี้ยมของราชันย์หมาป่าคราม หากไม่เชื่อ ชีวิตน้อยๆ นี้ก็ยากจะรักษาไว้
“อ๋อง เป็นความจริง ท่านออกไปดูก็จะรู้ ไอ้กระจอกมิกล้าหลอกท่านเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ราชันย์หมาป่าครามภายนอกดูเป็นปกติ แต่ภายในใจปั่นป่วนยิ่ง
ได้ยินคำกล่าวนี้ ยิ่งทำให้ใจกระตุกวาบ
หรือราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนจะไร้จรรยาบรรณจริงๆ เมืองซ่างหลินเป็นเพียงกลลวง แท้จริงแล้วลอบเข้าสู่เหอซีแล้วหรือ
ไม่ดี
มิได้การอย่างยิ่ง
“อ๋อง แผ่นดินสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น ดูเหมือนกองทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนจะบุกมาจริงๆ”
“ข้าก็รู้สึก นี่ไม่ใช่ภาพลวง เป็นเสียงกีบม้าของทหารม้าที่กำลังบุก มีจำนวนไม่น้อย”
แม่ทัพซงหนูก็มีสีหน้าย่ำแย่ ตื่นตระหนกยิ่ง
“อย่าสับสน”
ราชันย์หมาป่าครามแสร้งทำเป็นสงบ สูดลมหายใจลึก แล้วรีบสาวเท้าออกจากกระโจม
เมื่อเปิดกระโจมออก มองไปเบื้องหน้า
ราชันย์หมาป่าครามใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันใด