หึ่ง!
เกาฉางเหวินได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที ฟังถ้อยคำที่เกาหยางเอ่ยปกป้องเขาอย่างไม่ปิดบัง แม้แผ่นหลังจะเจ็บแสบร้อน แต่ในใจกลับอุ่นวาบอย่างประหลาด จมูกก็พลันจืดชืด
โคลนตมแล้วอย่างไร?
ต่อให้เกาฉางเหวินเป็นเพียงกองโคลนตม ก็เป็นกองโคลนตมของจวนติ้งกั๋วกง!
วาบ!
ผู้คนทั้งหลายได้ยินเกาหยางเอ่ยเช่นนี้ ก็รู้ดีว่าเกาหยางโกรธจริงแล้ว
แม้...เกาฉางเหวินจะไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่เขากลับไม่ได้มีใจคิดร้าย ยิ่งเป็นส่วนหนึ่งของจวนติ้งกั๋วกงด้วย
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ดวงตางดงามนิ่งครู่หนึ่ง ในใจของนางรู้ชัดเจนดีว่า ครอบครัว...เป็นดังด้ามอ่อนของเกาหยางมาโดยตลอด
ครั้งนี้ชิงหยุนฟางและตระกูลซู่มุ่งหมายต่อเกาฉางเหวิน นี่เท่ากับแตะต้องส่วนที่ห้ามแตะต้องในใจเกาหยางเสียแล้ว!
"ท่านพี่ คิดจะทำเช่นไรหรือ?"
"ตามกฎหมายมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา บ่อนพนันเป็นสถานที่ที่ถูกต้องตามกฎหมาย อยู่ใต้การปกครองของศาลาว่าการ พวกเขาถือตั๋วสัญญาที่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษรชัดเจน หากเราข่มด้วยอำนาจ เกรงจะให้คนจับเป็นข้อครหา เรื่องนี้...ควรแจ้งศาลาว่าการ หรือให้องครักษ์จินอี้เข้าสอบสวนหรือไม่?"
เกาหยางได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า มองซ่างกวันวานเอ๋อร์แล้วยิ้มกล่าว "วานเอ๋อร์ เจ้าว่า...นั่นเป็นแบบฉบับของข้าหรือ?"
"การรับมือกับกลอุบายชั่วร้ายเช่นนี้ ย่อมต้องเอาคืนให้สาสม ดั่งสุภาษิตว่า ทำกับเขาอย่างที่เขาทำกับเรา!"
"เอาคืนให้สาสม?"
เกาเฟิงขมวดคิ้ว ในใจสะดุ้ง "หยางเอ๋อร์ ความหมายของเจ้าคือ..."
เกาหยางสายตามองผ่านใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของผู้คน พลางเอ่ยออกมาสองคำอย่างเรียบนิ่ง