เหล่าขุนพลต่างตะลึงงัน สบตากันไปมา
มาถึงแล้ว?
หมายความว่ากระไร?
ผู่ตัวเอ่ยถามพลางมองตามสายตาของเกาหยางไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อสายตาของเขาตกไปบนเทือกเขาอันไกลโพ้น ก็อดสั่นสะท้านไปทั้งกายมิได้ ดวงตากว้างใหญ่เต็มไปด้วยความตกตะลึง!
ทิศทางนั้น...
มิใช่เพียงเขาเท่านั้น หวังเซียว จ้าวปู้ซือ หลี่เอ้อจี...บรรดาขุนพลที่คุ้นเคยกับภูมิประเทศของมั่วเป่ย ล้วนต้องตกใจราวกับถูกฟ้าผ่าในชั่วพริบตาที่มองเห็นทิศทางนั้น!
น้ำเสียงของจ้าวปู้ชื่อแหบแห้งราวกับถูกบีบออกมาจากลำคอ "ท่านอัครมหาเสนาบดี ท่านหมายจะบุกไปถึง...ถึงเขาหลางจวี่ซวี่หรือพ่ะย่ะค่ะ?!"
เปรี้ยง!
เพียงสี่ตัวอักษรง่าย ๆ กลับหนักหน่วงราวกับค้อนยักษ์สี่อัน ทุบลงกลางอกของทุกคนอย่างแรง!
เขาหลางจวี่ซวี่!
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของชนซงหนู!
ตำนานเล่าขานว่า นี่คือต้นกำเนิดของบรรพบุรุษชนซงหนู เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ชานยูผู้ยิ่งใหญ่ทุกยุคสมัยประกอบพิธีเซ่นสรวงสวรรค์!
สำหรับชาวซงหนูแล้ว ภูเขาลูกนี้ศักดิ์สิทธิ์และละเมิดมิได้ยิ่งกว่าพระราชวังของชานยูเสียอีก!
นับตั้งแต่มหาจักรวรรดิเฉียนสถาปนาประเทศ การปะทะกันระหว่างสองฝ่ายไม่เคยขาด แต่การทัพขึ้นเหนือของมหาจักรวรรดิเฉียนที่ไกลที่สุดก็เพียงถึงมั่วหนานเท่านั้น
เขาหลางจวี่ซวี่เป็นเพียงชื่อที่ปรากฏอยู่บนแผนที่ เป็นความฝันสูงสุดที่เหล่าขุนพลแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนทุกรุ่นเฝ้าปรารถนาแต่มิอาจเอื้อมถึง!
เกาหยาง เขา...เขาคิดจะบุกไปถึงที่นั่นหรือ?!
ผู่ตัวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก "ท่านอัครมหาเสนาบดี เขาหลางจวี่ซวี่อยู่ไกลจากที่นี่ถึงแปดร้อยลี้ ระหว่างทางมีชนเผ่าน้อยใหญ่หลายสิบเผ่ากั้นขวาง อีกทั้งยังมีเศษซากทหารของจั่วเสียนอ๋องและโย่วเสียนอ๋องแห่งซงหนูที่แตกพ่ายหนีกระจัดกระจายอีกด้วย!"
"แม้กองทัพของเราจะได้ชัย แต่ก็อ่อนล้า อาหารและเกาทัณฑ์ร่อยหรอลงเป็นอันมาก หากต้องยกทัพไปไกลขนาดนี้อีก จะไม่เสี่ยงเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
"จริงด้วยท่านอัครมหาเสนาบดี!"
หลี่เอ้อจีเอ่ยเสริมขึ้นบ้าง