นอกท้องพระโรงแคว้นเยี่ยน สายลมกรรโชกพัดกระดิ่งทองแดงตรงชายคาดังหวิวๆ ภายในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความอึ้งงัน
“อะไรนะ?”
“แม่ทัพหลัวพลาดท่าเพียงน้อยนิด... สวามิภักดิ์แล้วหรือ?”
เยี่ยนอู๋ซวงฟังคำนี้ กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วดังกร็อบ เขาไม่คิดว่าเกาหยางจะดวงแข็งถึงเพียงนี้
เฉินผิงก็ขมวดคิ้ว
ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุด... บังเกิดขึ้นแล้ว!
“แม่ทัพหลัวช่างโง่เขลา ราชันย์แห่งความตายเจ้าเล่ห์ไม่หยอก แม้ยอมสวามิภักดิ์เอง ไยราชันย์แห่งความตายจะเชื่อถือ รักษาสัตย์ ปล่อยทหารแคว้นเยี่ยนของเราเล่า?”
หยวนเซวียนหลินขมวดคิ้วแน่น ถอนใจยาว
การไปสวามิภักดิ์เอง ในสายตาเขาช่างโง่เง่ายิ่ง
เยี่ยนอู๋ซวงแววตาก็วูบไหว ใบหน้าหมองคล้ำ
ครั้งนี้ ความสูญเสียของเขามหาศาล!
หลัวเฉิงเป็นขุนพลหาญ พอเขายอมจำนน ทหารแคว้นเยี่ยนหลายหมื่นนาย เกรงว่าคงพินาศไปไม่น้อยเช่นกัน
ลงทุนลงแรงใหญ่หลวงเพียงนี้ สุดท้ายแม่น้ำที่ควรเสียก็ยังเสียไป ตนเองยังเสียน้อยไม่ได้มาก
นี่ทำให้ฟันกรามของเยี่ยนอู๋ซวงแทบบดขยี้กัน
เฉินผิงสูดลมหายใจลึก ราวกับมองทะลุทุกสิ่งกล่าว “ไร้ประโยชน์ ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนเจ้าเล่ห์นัก แม่ทัพหลัวไม่ไป ราชันย์แห่งความตายนั้นก็ต้องอาศัยหนังสือพิมพ์มหาจักรวรรดิเฉียนโหมกระพือ ย้อมสีแคว้นเยี่ยนของเรา กระจายข่าวไปทั่วใต้หล้า ด้วยวิสัยการกระทำของเขา ไม่พูดถึงจรรยาบรรณนักรบเลยสักนิด เขาทำได้แน่”
“แต่ตกไปอยู่ในมือของราชันย์แห่งความตาย เกรงว่าผลจะหนักหนายิ่งกว่า!”
เยี่ยนอู๋ซวงเงียบงัน จู่ๆ ก็เอ่ยปาก
“หยิบแผนที่!”
ตามคำสั่งของเขา แผนที่แผ่นหนึ่งคลี่บนโต๊ะ ขุนเขาสายน้ำปรากฏสู่ดวงตาของเยี่ยนอู๋ซวง
เยี่ยนอู๋ซวงขมวดคิ้วแน่น กล่าวเสียงทุ้ม “ลำบากแล้ว แม่น้ำเชื่อมต่อสามสิบหกรัฐซีอวี้ หากแผ่นดินนี้ตกอยู่ในมือมหาจักรวรรดิเฉียน ก็จะรุกไปทางตะวันตกได้ง่ายดาย คานอำนาจแว่นแคว้นน้อยใหญ่ทั่วซีอวี้ ทำให้พวกเขาจำศิโรราบ!”
“กำลังส่วนนี้ มิอาจมองข้าม!”
เฉินผิงยืนอยู่ด้านข้าง จ้องแผนที่ เอ่ยปากเช่นกัน “ที่แย่กว่านั้นคือ เหอซีมีน้ำและหญ้าอุดมสมบูรณ์ อดีตซงหนูเลี้ยงม้าถึงสองแสนตัวที่นี่ บัดนี้กลายเป็นเสบียงทัพม้าเหล็กของมหาจักรวรรดิเฉียนหมดสิ้น!”