ยามเย็น
ทางตะวันตกของเมืองฉางอัน ตรอกหลิ่วเถียว
โจวชู่ผลักประตูไม้เก่าของสำนักหนังสือพิมพ์จื้อเหยียน แล้วก้าวเข้าไปข้างใน
จางป๋อ บ่าวชรากำลังเก็บผ้าอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินเสียงจึงรีบหันหลังกลับมา
"ท่านท่านโจว ท่านกลับมาเสียที"
โจวชู่สะบัดเสื้อคลุมชั้นนอกวางบนพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ แล้วถามขึ้นลอย ๆ "มีเรื่องอะไรหรือ"
จางป๋อควักจดหมายฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วส่งมาให้
"เมื่อคืนมีผู้หนึ่งนำจดหมายมาส่ง ว่าต้องให้ท่านเปิดอ่านด้วยตนเองเท่านั้น ข้าน้อยถามว่าใครส่ง และในนั้นเขียนถึงเรื่องใด ผู้นั้นก็ไม่ยอมตอบ หันหลังจากไปเสียฉันใด"
"โอ้?"
โจวชู่ได้ยินดังนั้น จึงรับจดหมายมาด้วยความสงสัย
ดวงตากวาดมองไป เห็นบนซองจดหมายมีเพียงหกตัวอักษรใหญ่ คือ ถึงบรรณาธิการโจวชู่ เปิดด้วยตนเอง
ลายมืองดงาม ดูท่าทีน่าจะเป็นฝีมือสตรี
โจวชู่ฉีกซองจดหมายออก แล้วดึงกระดาษภายในออกมา
"ถึงท่านโจว"
"หม่อมฉันคือภริยาของเฉินม่อ ราชการกรมธรรมการ"
"สามีของหม่อมฉันถูกกรมราชทัณฑ์นำตัวไปเมื่อหลายวันก่อน ข้อหาคือยักยอกเงินหลวง แต่หม่อมฉันรู้ดีว่าท่านบริสุทธิ์ ข้อหานี้เป็นการกลั่นแกล้ง"
"เหตุที่แท้จริงที่สามีถูกกรมราชทัณฑ์นำตัวไป ก็เพราะท่านได้ค้นพบเรื่องใหญ่โตมหาศาลเรื่องหนึ่ง จึงได้ภัยร้ายมาถึงตัว"