เกาหยางเล่าเสียอย่างมีสีสัน ราวกับได้เห็นกับตาตนเอง
ชุยซิงเหอฟังจนตาค้าง ปากอ้า ทำเอาอดที่จะหุบขาแน่นไม่ได้
เรื่อง……เรื่องนินทาเช่นนี้ช่างโหดร้ายและเลวทรามต่ำช้ายิ่งนัก!
แต่การสาดโคลนเช่นนี้ รุนแรงถึงขั้นทำลายฟ้าดิน!
หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป ประชาชนแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนที่กำลังหวั่นไหว คิดถึงอดีตที่อาจถูกเฉือนเอว ตัดอัณฑะ ต่อให้ให้เงินมากเพียงใดก็คงไม่กล้าไปอีก!
พลังของกระแสสังคม ช่างน่ากลัวถึงเพียงนี้!
ที่ยอดเยี่ยมที่สุดคือ กลอุบายของเกาหยางนี้ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงแผนการของแคว้นฉีเลย เพราะยิ่งพูดถึงแผนการ ประชาชนก็ยิ่งไม่เชื่อ
การสร้างข่าวลือเท็จเช่นนี้ กลับทำให้ประชาชนแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนเชื่อถืออย่างลึกซึ้ง!
“ยอด……ยอดเยี่ยม!”
ชุยซิงเหอตบต้นขาอย่างแรง ดวงตาเปล่งประกาย “กลอุบายนี้ดียิ่งนัก โจมตีใจเป็นเลิศ ใช้ข่าวลือสังหารคน ต้องหยุดยั้งกระแสประชาชนไปให้ได้แน่นอน!”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา แล้วข้อที่สองเล่า?”
ชุยซิงเหอเวลานี้ใจเต้นระรัว เต็มไปด้วยความคาดหวังต่อแผนพิษของเกาหยาง
เกาหยางยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวต่อ “ข้อที่สองนี้ ยิ่งโหดร้ายกว่าเดิม!”
“กลอุบายนี้มีนามว่า ‘ใช้ของเสียให้เป็นประโยชน์ ส่งเทพวายร้าย’!”
โอ้?
“ใช้ของเสียให้เป็นประโยชน์?”
ชุยซิงเหอได้ยินแล้ว รู้สึกอยากรู้อยากเห็น
แต่ไม่รู้ทำไม เพียงแค่ชื่อของกลอุบายนี้ ชุยซิงเหอก็รู้สึกเป็นลาง ๆ ว่ากลอุบายนี้จะโหดร้ายยิ่งกว่าข้อแรก!