"จะกินอีกหรือ?"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา ฉู่ชิงหลวนและซ่างกวันวานเอ๋อร์ถึงกับสีหน้าหมองคล้ำ เปลี่ยนไปในทันที
"ท่านพี่ ท่านลืมจริง ๆ หรือ? นี่มิใช่เวลามาเล่นกัน ข้าน้อยหัวใจดวงนี้รับไม่ไหวจริง ๆ"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ตาคล้ำ เกือบล้มลงไป มือเรียวบางทั้งสองข้างกุมมือของเกาหยางที่กำลังจะขยับไว้แน่น ประหนึ่งคนที่แตกสลายไปทั้งตัว
ให้ราษฎรใต้หล้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความหิวโหย นี่คือความปรารถนาตลอดชีวิตของนางซ่างกวันวานเอ๋อร์!
หากไม่เคยเห็นความหวังก็คงไม่เป็นไร แต่บัดนี้ของวิเศษกอบกู้โลกนี้อยู่ตรงหน้า เกาหยางกลับลืมวิธีเพาะพันธุ์เสียได้ เรื่องนี้ทำให้นางยากจะยอมรับได้จริง ๆ
ฉู่ชิงหลวนก็เอ่ยขึ้นบ้าง "หากท่านพี่จำไม่ได้จริง ๆ เช่นนั้นเราหาคนแก่ที่ชำนาญการเพาะปลูกมาช่วยกันพิจารณาสักหน่อยเป็นอย่างไร?"
เกาหยางมองท่าทางตื่นตระหนกของหญิงทั้งสอง แล้วยิ้มน้อย ๆ "ดูพวกเจ้ากลัวไปได้ ข้าก็แค่หยอกล้อพวกเจ้าเล่นเท่านั้น ของวิเศษเช่นนี้ กินมื้อหนึ่งกับกินทุกมื้อ ข้าย่อมแยกออก"
"ชาวนาธรรมดาไม่เคยเห็นของสิ่งนี้ กลับยิ่งผิดพลาดได้ง่าย ปล่อยให้ข้าจัดการเถิด!"
"ท่านพี่รู้แม้กระทั่งวิถีแห่งการเพาะปลูกหรือ?"
ฉู่ชิงหลวนได้ยินดังนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความพิศวง
เกาหยางพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม เข้าสู่สภาวะจริงจังทันที แล้วตะโกนออกไปด้านนอก "ฝูโป๋!"
"บ่าวอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!"
ฝูโป๋เดินเข้ามา พร้อมเสียงเอ่ยตอบ
"จงกวาดล้างเรือนกระจกที่ดีที่สุดและได้รับแสงแดดมากที่สุดบนเขาหมอกดำให้ว่างเปล่าโดยทันที ใช้ปูนขาวฆ่าเชื้อภายในภายนอกอย่างละเอียด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนกระจกนี้จัดเป็นเขตหวงห้ามชั้นสูง ผู้ใดบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ให้ประหาร!"