ปัง!
มู่หรงฟู่เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
คำพูดชุดนี้ ดูถูกเขาโดยสิ้นเชิง!
ยังไง?
ไม่ให้เงินหนึ่งล้านตำลึง ก็ไม่ยอมเหลียวแล?
ให้ตายเถอะ เขายังเป็นคนหรือไม่?
"เกาหยาง!"
"เจ้าข่มเหงกันเกินไปแล้ว เกินไปแล้ว!"
มู่หรงฟู่ระเบิดอารมณ์อย่างสิ้นเชิง เหตุผลถูกเผาไหม้มอดไหม้ด้วยคำดูถูกนี้ สิ่งที่ว่าเป็นบัณฑิตที่คบกันควรมีใจกว้าง สิ่งที่ว่าขัดเกลาจิตเต๋า ต่างถูกโยนทิ้งไปยังดินแดนอันไกลโพ้นในยามนี้
ถ้ามิใช่เพราะเกรงกลัวฐานะของเกาหยาง เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกกัดทันที!
"เงินหนึ่งล้านตำลึงยังไม่ยอมให้ ยังกล้าส่งเสียงเห่าหอนอีกหรือ!"
"เฉินเซิ่ง!"
เกาหยางออกคำสั่ง
เสียงเพิ่งจบลง
ด้วยความเร็วอันรวดเร็ว
ปั่ก!
ฝ่ามือของเฉินเซิ่งก็กระแทกเข้าที่ใบหน้าของมู่หรงฟู่
"ลงมือ!"
"จงทุบตีมันให้ข้า"
เกาหยางพับแขนเสื้อขึ้น เดินตรงไปทางมู่หรงฟู่
มู่หรงฟู่เพิ่งถูกเฉินเซิ่งตบหนึ่งครั้งจนตาลาย ก็เห็นหมัดใหญ่ราวลูกมะพร้าวของเกาหยางทุบลงมา
"บังอาจ!"
ตระกูลเฉินทั้งตกใจทั้งโกรธ
พวกเขากำลังจะก้าวเข้าไป ก็สัมผัสได้ว่าคนที่แต่งกายเป็นชาวบ้านรอบข้าง สายตาพลันเย็นชาลงอย่างยิ่ง
กรอบ!
ชั่วพริบตาเดียว
เหงื่อเย็นชุ่มเสื้อคลุมของตระกูลเฉิน ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย!
"ตี... ตีได้ดี!"
"ข้าก็สุดจะดูหมิ่นคนที่ไม่ยอมให้เงินหนึ่งล้านตำลึง แล้วยังให้คนอื่นต้องเหลียวแลเขา!"
ตระกูลเฉินเอ่ยเช่นนั้น
การเคลื่อนไหวดังกล่าวใหญ่โตนัก ดึงดูดความสนใจของชาวบ้านไม่น้อยในทันใด
"นายอำเภอ ด้านหน้ามีความเคลื่อนไหว ดูเหมือนมีคนตีกันกลางถนน!"
ที่มุมถนน นายเวรหลายคนของเมืองหลวงที่ตรวจตราถนนได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมาคนหนึ่งชี้ไปทางที่เกาหยางกำลังชกคน กล่าวเสียงดัง