ในเวลาเดียวกัน
เมืองซุยหยาง
นับแต่เกาหยางตรวจราชการที่ซุยหยาง ล่วงเลยมาสี่วันแล้ว
เดิมทีเขาคิดจะออกไปเที่ยวชม ไปเดินดูทั่วทุกหนแห่ง แต่น่าเสียดายที่หลังจากตรวจราชการ ชื่อเสียงของเขากลับสูงส่งยิ่งนัก
ไม่ว่าจะไปที่ใด ชาวบ้านก็ส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง
ทั้งยังให้เขายืนอยู่กับที่ อย่าเพิ่งเดินไปไหน แล้วหยิบส้มมาสองสามลูกให้เขากิน
แรกเริ่มเขายังออกจากจวนไปเดินเล่น เพลิดเพลินกับเสียงโห่ร้องต้อนรับ เพราะไหน ๆ ก็ได้เป็นคนดีสักครั้ง ย่อมต้องสัมผัสความรู้สึกนั้นเป็นธรรมดา
แต่ครั้นความแปลกใหม่จางหายไป เขาก็รู้สึกเบื่อหน่าย
จากนั้นเขาจึงเก็บตัวอยู่ในจวน ยามว่างก็ผึ่งแดด ใช้ชีวิตดี ๆ ที่หาได้ยากอย่างผ่อนคลาย
ขณะนั้น
ซ่างกวันวานเอ๋อร์สวมชุดกระโปรงยาวสีเขียว ผลักประตูเข้ามาทันที
นางเดินมุ่งตรงมาหาเกาหยาง กระทั่งมายืนอยู่หน้าเก้าอี้เอนนอนของเกาหยาง
ซ่างกวันวานเอ๋อร์แก้มป่อง ดวงตาหงส์คู่หนึ่งจ้องมองเกาหยาง "ท่านเกา ไฉนท่านจึงไม่มีสิ่งใดอยากเอ่ยกับข้าเลยหรือ"
น้ำเสียงเย็นยะเยือกยิ่งนัก มาไม่ดีแน่!
เกาหยางทำสีหน้าจริงจัง "ข้าน้อยย่อมมีวาจาจะกล่าวแก่ท่านซ่างกวัน แทบจะอัดอั้นตันใจมิอาจไม่พูดออกมา"
"ว่าไป!"
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เอ่ยถ้อยคำประหยัดดั่งทองคำ ใบหน้าเย็นชา
"วานเอ๋อร์ ข้ารักเจ้า"
เกาหยางแสดงสีหน้าจริงใจ เอ่ยปากในทันที
ซ่างกวันวานเอ๋อร์สลายท่าทีในพริบตา ใบหน้าปรากฏแววตะลึงงัน
เกาหยางนี่ รุกตรงประเด็นไม่ไว้หน้า
นางแสร้งสงบนิ่ง กล่าวแก่เกาหยาง "เกาหยาง ข้าจะถามเจ้าด้วยคำเปรียบที่ไม่ใคร่เหมาะสม เจ้าทราบหรือไม่ ว่าเจ้ากับเจ้าเหลืองใหญ่ที่อยู่ในจวนซ่างกวัน อันข้าเลี้ยงไว้นั้น ต่างกันเช่นไร"