ไม่นานนัก
ภายในห้องพนันชิงหยุน
เสียงอึกทึกครึกโครม ควันหนาทึบคลุ้งไปทั่ว
เกาฉางเหวินกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง ใบหน้าแดงเรื่อด้วยความคึกคัก ธนบัตรและเงินตำลึงตรงหน้าเขากองเป็นภูเขาเล็กๆ มองคร่าวๆ มีมากถึงสองพันตำลึงด้วยกัน!
"ฮ่าฮ่าฮ่า! วันนี้ข้าพกโชคมาเต็มเปี่ยม เทพเจ้าแห่งโชคลาภคุ้มครอง อยากแพ้ก็ยังยาก!"
เกาฉางเหวินกวาดเงินบนโต๊ะเข้ามาตรงหน้าตนทั้งหมด หัวเราะจนเห็นแต่เหงือกกับฟัน
บ่าวของจวนเกาที่อยู่ข้างกายค่อยๆ ทูลว่า "คุณชายรอง พวกเราได้มามากแล้ว ไหนๆ ก็ไหนๆ ... ควรพอเสียทีเถอะ?"
"พออะไรพอ?"
เกาฉางเหวินกำลังได้ใจ ไม่มีทางฟังคำทัดทาน เขาโบกมือใหญ่ พลางกล่าวอย่างฮึกเหิม "ยามนี้โชคกำลังมา ใช่เวลารุกไล่กวาดเรียบทั้งโต๊ะ ข้าจะชนะอีกหลายพันตำลึง!"
"วางเดิมพันต่อไป!"
"ตานี้ข้ายังวางใหญ่!"
เกาฉางเหวินดึงธนบัตรออกมาสองสามใบ บวกกับเงินตำลึงอีกหลายก้อน รวมกันเกือบสองร้อยตำลึง วางลงบนช่องคำว่า "ใหญ่" อย่างองอาจ
ฝั่งตรงข้ามของเกาฉางเหวิน ชายวัยกลางคนผิวเหลืองซีด เมื่อเห็นเงินร้อยตำลึงของเกาฉางเหวิน ใบหน้าอาฆาตนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ได้เวลาแล้ว... เริ่มฆ่าหมู!
หลายตาต่อจากนี้ สถานการณ์พลิกผันอย่างคาดไม่ถึง
เกาฉางเหวินวางใหญ่ก็เปิดเล็ก วางเล็กก็เปิดใหญ่ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยขัดขวางเขาโดยเฉพาะ ต่อเนื่องกันหลายตา ไม่เพียงแต่เงินที่ชนะมาก่อนหน้านี้จะหมดไป เงินทุนตั้งต้นก็เสียไปเกินครึ่ง
"บัดซบ! ผีอะไรกัน ทำไมวางอะไรก็แพ้หมด"
เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของเกาฉางเหวิน ความฮึกเหิมเมื่อครู่หายไปสิ้น กลับกลายเป็นความกระวนกระวายของนักพนัน