เมืองซุยหยาง
จวนผู้ปกครองแคว้น
"รายงาน!"
"เรียนท่านผู้ปกครองแคว้น มีผู้หนึ่งนำคำสั่งของราชทูตพิเศษมา บอกให้ท่านออกไปต้อนรับ!"
นายเวรผู้หนึ่งมีสีหน้าตื่นตระหนกผลักประตูเข้ามา เสียงของเขาทำลายความเงียบทั่วทั้งจวนผู้ปกครองแคว้น
เมิ่งจื่ออี้ผู้ปกครองเมืองซุยหยางกำลังเอนกายพักบนเก้าอี้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงลูกน้อง แม้ร่างจะเจ้าเนื้อ แต่เขากลับดีดตัวขึ้นทันที
"ราชทูตพิเศษ?"
"ราชทูตพิเศษมาจากที่ใด?"
เมิ่งจื่ออี้รีบลุกขึ้นแล้วสาวเท้าออกไป
เขาไม่ได้รับข่าวจากฉางอัน ทว่าทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนผู้ใดจะกล้าปลอมคำสั่งราชทูตพิเศษ เว้นแต่เห็นว่าชีวิตคนเก้าชั่วโคตรยืนยาวเกินไป!
ในใจของเขาพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี
เมื่อเดินออกนอกประตูใหญ่ เมิ่งจื่ออี้ก็เห็นชายผู้หนึ่งซึ่งอยู่บนหลังม้าศึก แววตาเปี่ยมไปด้วยความยโส ผู้นั้นก็คือจ้าวต้า!
"เจ้าก็คือเมิ่งจื่ออี้ ผู้ปกครองเมืองซุยหยางสินะ?"
เมิ่งจื่ออี้ได้ฟังน้ำเสียงเช่นนั้น ความรู้สึกไม่ดีก็ยิ่งทวีขึ้น
จ้าวต้าไม่พูดพล่าม เขาหยิบป้ายคำสั่งออกมายื่นให้เมิ่งจื่ออี้
เมิ่งจื่ออี้เห็นป้ายคำสั่งแล้วก็สั่นสะท้าน
บนป้ายคำสั่งมีเพียงตัวอักษรใหญ่สองตัว ซ่างกวัน!
ตามกฎของมหาจักรวรรดิเฉียน กรมขุนนางและกองตรวจการจะส่งขุนนางมาตรวจตราทุกแคว้นและอำเภอเป็นประจำทุกปี แม้ตำแหน่งจะไม่สูง แต่ก็มีราชโองการให้ตรวจสอบทั่วหล้า เรื่องนี้เมิ่งจื่ออี้รู้ดี
แต่ทั่วทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนมีท่านซ่างกวันอยู่กี่คน?
นางข้าหลวงข้างกายฝ่าบาท ท่านซ่างกวันเดินทางมาถึงเมืองซุยหยาง!
ข่าวนี้เพียงพอจะทำให้วงขุนนางทั้งเมืองซุยหยางสั่นสะเทือนถึงสามครั้ง
"ผู้น้อยไม่ทราบว่าท่านราชทูตพิเศษมาถึง มิได้ออกไปต้อนรับแต่ไกล หวังว่าท่านซ่างกวันจะทรงอภัยโทษ! บัดนี้ไม่ทราบว่าท่านซ่างกวันอยู่ ณ ที่ใด? ผู้น้อยจะได้ไปต้อนรับ!"