ไม่ไกลออกไป
บ่าวไพร่ยกอาหารร้อนมาเรื่อยๆ เข้าออกเสิร์ฟไม่หยุด
เห็นได้ชัดว่า เวลาให้เขาคิดนั้นเหลือน้อยแล้ว
เขาดิ้นรนอยากแก้แค้น
แต่ลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ช่างเถิด ใส่ยาปลุกกำหนัดลงไปหน่อยก็แล้วกัน”
“เกาฉางเหวินเอ๋ยเกาฉางเหวิน สุดท้ายเจ้าก็ใจอ่อนเกินไป!”
เกาฉางเหวินทอดถอนใจ ตัดสินใจได้
เวลานี้
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง แทรกเข้าหูอย่างเยือกเย็น
“เจ้าลูกทรพี นับว่าตัดสินใจถูกแล้ว!”
เกาฉางเหวินสะดุ้งโหยง หันขวับกลับไป สิ่งที่เห็นคือใบหน้าเปี่ยมด้วยบารมีของเกาเฟิง
“ท่านพ่อ?”
“เหตุใดท่านจึงมาเงียบเชียบถึงปานนี้?”
เกาเฟิงขมวดคิ้ว “ข้าน่ากลัวนักหรือ?”
เกาฉางเหวินไม่ลังเลที่จะพยักหน้า “ในใจลูก วิญญาณหญิงเป็นพรสวรรค์ วิญญาณชายหากดูจากรูปลักษณ์ก็อาจเป็นพรสวรรค์ได้ แต่นั่นยังไม่เทียบเท่าความน่ากลัวของท่านพ่อสักส่วนในหมื่นส่วน”
เกาเฟิง “…”
“ท่านพ่อ ท่านมาได้เหมาะยิ่ง ท่านคอยกำบังลูก ลูกจะไปใส่ยาฉันรักดุจฟืน รุ่นล่าสุดที่เพิ่งคิดค้นขึ้น เพื่อมอบความสุขแก่พี่ใหญ่”
พูดจบ เกาฉางเหวินก็จะออกตัว
แต่เกาเฟิงกลับจับท้ายทอยเสื้อของเกาฉางเหวินไว้แน่น ตะคอกเสียงดัง “เจ้าจะไปซ่าให้วุ่นวายอะไร? เรื่องนี้ไม่ต้องใส่อะไรทั้งสิ้น ทุกอย่างย่อมสมปรารถนาเอง”
“สมปรารถนาเอง?”
เกาฉางเหวินฟังแล้วก็ไม่พอใจขึ้นมาทันใด
“ท่านพ่อ ท่านอย่ามาล้อลูกเล่น พี่ใหญ่ใช้เวลามานานเพียงนี้ ยังเอาชนะใจท่านซ่างกวันไม่ได้ น้ำถึงอะไร? ร่องน้ำก็เกิดอะไร?”
“น้ำก็ล้นอยู่ในใจนั่นแหละ!”
เกาเฟิงหน้าเปลี่ยนเป็นดำ “เจ้าสัตว์ทรพี เจ้าไม่เชื่อพ่อเจ้า แล้วจะไม่เชื่อในตัวตนที่เสื่อมทรามของหยางเอ๋อร์อีกหรือ?”