จวนติ้งกั๋วกง
ภายในห้องโถงใหญ่
เกาฉางเหวินน้ำลายฟูมปาก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจที่ยากจะเก็บซ่อน กำลังโอ้อวดอยู่ต่อหน้าเกาหยางและคนอื่น ๆ
“ท่านพี่ ท่านพี่สะใภ้ทั้งหลาย พวกท่านไม่ได้เห็นกับตานะ!”
“แถวหน้าประตูสำนักฉีเหวิน ฉากนั้นช่างโอ่อ่า ไม่ใช่ว่าข้าน้อยจะโอ้อวดนะ นี่มันเสียงฆ้องกลองกึกก้อง ประทัดดังสนั่น ธงแดงปลิวไสว ผู้คนหนาแน่นเหมือนทะเลคน!”
“หากไม่ใช่เพราะข้าน้อยวางแผนอันแยบยล ใช้กลเม็ดการตลาดชั้นเลิศ หนังสือเล่มนี้จะโด่งดังได้ภายในไม่กี่วันเช่นนี้หรือ?”
ลวี่โหย่วหรงฟังแล้วอดที่จะยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ ชมเชยว่า “ฉางเหวินคราวนี้นับว่ามีส่วนสำคัญยิ่งนัก กลเม็ด ‘เร้าใจ’ ‘ของดีซ่อนเร้น’ เหล่านั้น แม้ไม่สู้งดงามนัก แต่ผลลัพธ์กลับดีเกินคาด”
พอได้รับคำชมจากลวี่โหย่วหรง เกาฉางเหวินก็ยิ่งหยิ่งผยองขึ้นไปอีก พอดีใจก็เผลอพูดความลับเก่าออกมาจนหมด
“นั่นสิ ขั้นตอนทั้งหมดนี้ข้าน้อยรู้ซึ้ง!”
“ย้อนกลับไปเมื่อครั้งนั้น เรื่องรักของท่านพี่สะใภ้กับท่านพี่ที่แพร่หลายไปทั่วฉางอันได้รวดเร็วขนาดนั้น ผู้คนล้วนรู้กันทั่วหน้า นั่นก็เพราะข้าน้อยส่งคนไป…เอ่อ…”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาก็นึกได้ว่าตนเผลอพูดความลับออกไป รีบหุบปากทันที สีหน้าลำบากใจแอบชะโงกมองเกาหยางและเกาเฟิง
วาบ!
แทบจะในชั่วพริบตา
ใบหน้าของลวี่โหย่วหรงก็แดงก่ำ
นางอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเกาหยาง
เกาหยางเองก็ยกชาร้อนขึ้นจิบ พลางจ้องเขม็งไปที่เกาฉางเหวินด้วยสายตาไม่พอใจ
ไอ้บ้านี่ เรื่องไหนไม่พูดกลับไปพูดเรื่องนั้น!
การที่เขาไปชิงตัวเจ้าสาว ไอ้เกาฉางเหวินนี่แหละเป็นตัวต้นเหตุหลัก!
ฉู่ชิงหลวนกับซ่างกวันวานเอ๋อร์สบตากัน อดขำไม่ได้ มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้มมีความหมาย