คำกล่าวนี้หลุดออกมา
เหล่าที่ปรึกษาในจวนอ๋องเยี่ยนล้วนแปรสีกัลปังหา
เยี่ยนอู๋ซวงตั้งแต่อายุสิบหกก็ออกรบทั่วหล้าให้แคว้นเยี่ยน สร้างผลงานเกรียงไกร แต่อย่างที่เกาหยางว่า ใต้หล้านี้สถาปนารัชทายาทตามศักดิ์บุตรภรรยาเอกหรือบุตรคนโต ไม่ใช่ผู้ปรีชาสามารถ เพราะชาติกำเนิดต่ำต้อย ตำแหน่งรัชทายาทจึงไม่เกี่ยวเนื่องกับตน
และรัชทายาทคือผู้สืบทอดอาณาจักร เมืองหลวงแต่เดิมก็คือเขตอำนาจของรัชทายาท!
เยี่ยนอู๋ซวงจะแย่งชิงบัลลังก์ ก็เท่ากับฝืนลิขิตสวรรค์!
ออกรบนอกถิ่น!
แปดร้อยคนต่อสู้กับสี่พันคน!
ยากยิ่งเกินต้าน!
ครานี้ หยางเหว่ยส่งเสียงกังวาน "เรื่องของผู้อื่นข้าไม่แยแส แต่หยางเหว่ยข้าติดตามท่านอ๋อง ก็เพื่อความมั่งคั่ง เพื่อหญิงงาม เพื่อเป็นใหญ่เหนือคน!"
"ฝ่าบาททรงลำเอียง รัชทายาทคอยบีฑา หากไม่ขัดขืน ครั้นรัชทายาทขึ้นเสวยราชย์ คงมีแต่ทางตาย สู้รวบรวมพลังสู้ตายยังดีกว่า"
"ชนะก็ครองความร่ำรวยเกียรติยศ แพ้ก็ร่วมเดินบนเส้นทางปรโลก อีกสิบแปดปีค่อยกลับมาเป็นวีรบุรุษ แปดร้อยคนก็แปดร้อยคน สู้มันเลย!"
ชั่วพริบตา
ผู้คนล้วนชะงัก พากันจับจ้องหยางเหว่ย
ด้านข้าง
หยวนเซวียนหลินก็ก้าวออกมา กล่าวว่า "ต่อสู้มาหลายปี สุดท้ายสิ้นชีพไร้ที่ฝัง ใครจะยอมจำนน?"
"แปดร้อยคนก็แปดร้อยคน แปดร้อยคนลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!"
"ท่านอ๋อง ลงมือเถิด!"
หยวนเซวียนหลินมองเยี่ยนอู๋ซวง เสียงดังก้องในห้อง
สองประโยคนี้หลุดปาก ผู้คนพากันสะเทือนอารมณ์
พวกเขากล่าวพร้อมกันว่า "ท่านอ๋อง ลงมือเถิด!"
"ท่านอ๋อง มิอาจรออีกต่อไป!"
หยางเหว่ยนึกถึงนิยายที่เกาหยางเขียน ในชั่วขณะนั้น ความรู้สึกร่วมลึกซึ้งอย่างยิ่ง