อู่จ้าวไร้หนทางคิด จะจัดการเรื่องลงบนตัวเกาหยาง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เกาหยางนึกถึงข่าวที่กัวอูจีนำมา นึกถึงความฝันเมื่อคืนนี้
ลูกชายตัวดีของเขา!
เสื้อกันหนาวตัวน้อยของเขา!
ชั่วขณะหนึ่ง ความเศร้าสลดหลั่งมาจากใจ อนิจจังเหลือคณา
เมื่อได้ยินคำพูดของอู่จ้าว เกาหยางจึงเอ่ยปากโดยตรง "ฝ่าบาท เรื่องนี้แม้จะยุ่งยากยิ่ง แต่สำหรับกระหม่อมแล้ว ก็มิได้ยากเย็นเกินไป"
"ฝ่าบาทโปรดประทานเวลาให้กระหม่อมบ้าง กระหม่อมจักสะสางอิทธิพลนี้ด้วยตนเอง มอบความประหลาดใจอันใหญ่หลวงแก่สกุลเผยและตระกูลใหญ่ทั่วใต้หล้าที่หมายครอบงำคัมภีร์ด้วยการตีความอรรถาธิบาย"
อู่จ้าวมีสีหน้ายินดี ตรัสอย่างประหลาดพระทัยว่า "ใต้เท้าเกา เจ้าจะลงมือหรือ?"
เกาหยางโบกมืออย่างตามอำเภอใจ "ฝ่าบาท เพียงเรื่องเล็กน้อยที่ทำไปพลางเท่านั้น"
อย่างไรเสีย ปล่อยว่างก็ว่างอยู่แล้ว จัดการเอาสกุลเผยและสกุลอื่น ๆ ระบายอารมณ์เสีย ใช้ฆ่าเวลา นับว่าเป็นทางเลือกที่ดีทีเดียว
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ตกตะลึง
อู่จ้าวตกตะลึง
วันนี้เกาหยางตอบตกลงง่ายดายเกินกว่าที่นางคาดคิด และยังไม่เกรงกลัวสิ่งใดมากกว่าเดิม
ยามปกติ เกาหยางหาได้ตกลงง่ายดายเช่นนี้ไม่
แต่วันนี้ ไม่เพียงกล่าวอย่างง่ายดายยิ่ง ยังตอบรับอย่างง่ายดายยิ่ง
ผิดสังเกต
ผิดสังเกตอย่างสิ้นเชิง
อู่จ้าวนึกถึงสิ่งที่เกาหยางเรียกว่าโศกสลดลึกภายใน นางก็ใคร่รู้ยิ่งนัก
"ท่านเกา โศกสลดลึกภายในของเจ้านี้ สาเหตุจากสิ่งใดกันแน่?"
"เจิ้นพอจะทราบได้หรือไม่?" อู่จ้าวถามด้วยความสงสัย
เกาหยางได้ยินก็มองไปทางซ่างกวันวานเอ๋อร์โดยไม่รู้ตัว
อู่จ้าวมีสีหน้าเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง