หึ่ง!
เฉินเหวินหยวนสีหน้าซีดขาว แววตาเปลี่ยนไปจนน่าเกลียดน่าชัง
เขาถูกเกาเฟิงตวาดจนสะดุ้งคำพูดหายสิ้น
บรรดาขุนนางทั้งราชสำนักจ้องมองฉากตรงหน้าด้วยความตะลึงงันทั่วหน้า
เกาเฟิง!
นั่นคือเสนาบดีกรมคลังเกาเฟิงนั่นเอง!
ต่างจากจอมกุนซือพิษอย่างเกาหยางที่กล้าตอบโต้ด่าทอกับเหล่าขุนนางกลางราชสำนัก ชายผู้นี้โด่งดังมานานในฐานะผู้ไม่เต็มใจทำใครขุ่นเคือง เจอเรื่องใดก็ยอมถอยถ้าถอยได้ เงียบได้ก็ไม่เปิดปาก อยู่กรมคลังมาค่อนชีวิต แม้จะไม่ค่อยโลภโมก แต่ก็ย่อมหาได้ไม่ใช่ผู้แข็งกร้าว ยิ่งกล่าวถึงการพูดคำหยาบกลางที่สาธารณะแล้ว ย่อมไม่เคยมี
แต่วันนี้.
เกาเฟิงผู้นี้กลับทำสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าเชื่อ!
เฉินเหวินหยวนนั้นสืบเชื้อสายหานหลิน ปากเป็นเลิศในราชสำนัก
ทว่ากลับถูกเกาเฟิงปราบจนเปิดปากไม่ออก
ยิ่งท่าที แรงสะเทือน และน้ำลายที่เปรียบเสมือนลูกธนูของเกาเฟิงนั้น ทำไมพวกเขากลับรู้สึกว่ารุนแรงกว่าราชันย์แห่งความตายเสียอีก?
เกาเฟิงมองเฉินเหวินหยวนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
เฉินเหวินหยวนคนนี้ ก็เท่านี้เองหรือ?
หมดสภาพเสียแล้วหรือ?
เขานึกว่าขุนนางสายสะอาดผู้สืบเชื้อสายหานหลินจะเป็นนักพูดชั้นเลิศสักเพียงใด ถึงกับต้องฝึกจำในความคิดทั้งวันมาแต่เมื่อวาน
ข้ายังไม่ทันเริ่มแรง เจ้ากลับหมดสภาพเสียแล้วหรือ?
แววตาของเกาเฟิงนั้น บาดเจ็บไม่มาก แต่หมิ่นเกียรติยิ่งนัก!