หลู่เหวินสาปแช่งในใจ
เจ้าหวังเอ้อร์ใช่หรือไม่
เจ้าจบเห่แล้ว เจ้าจบเห่แน่!
ครั้งนี้เขาถูกหลุมพรางเสียจริง เพียงแค่คิดจะลงมือกับราชันย์แห่งความตาย หัวใจของหลู่เหวินก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ไอ้ราชันย์แห่งความตายนั่น แม้เจ้าหนูเผยจี้จะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ แต่หลู่เหวินกลับเฝ้ามองราชันย์แห่งความตายไต่เต้าสู่อัครมหาเสนาบดี มีอำนาจบารมีล้นฟ้า
หากเขาลงมือ ก็คงต้องจบเห่!
แม้เรื่องนี้จะน่าขันเพียงใด ต่อให้ราชันย์แห่งความตายกับท่านกั๋วกงผู้เฒ่าลงมือทำร้ายเผยจี้
แต่หลู่เหวินกลับรู้สึกว่า ราชันย์แห่งความตายในเมื่อกล้าลงมือ ย่อมมีหนทางของตนเอง
เผยจี้ขมวดคิ้ว เขาเองก็ไม่โง่ บัดนี้ก็รู้แล้วว่าหลู่เหวินหวาดกลัว
แม้จะไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออก อาจเพราะสถานะของราชันย์แห่งความตายน่าสะพรึงกลัวจริง หลู่เหวินเกรงกลัวก็เป็นเรื่องปกติ
และตัวเขาเองก็เตรียมแผนสำรองไว้เนิ่นนานแล้ว
"ท่านหลู่ ท่านเกาแม้จะเป็นเสนาบดี แต่เป็นแบบอย่างของขุนนางทั้งปวง จะลงมือทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้ได้อย่างไร"
"หรือว่า ศาลต้าหลี่ที่เป็นตัวแทนความยุติธรรมแห่งกฎหมายมหาจักรวรรดิเฉียน ยังต้องหวาดกลัวอำนาจบารมีอันมหาศาลของราชันย์แห่งความตายนั้น"
เผยจี้จงใจเปล่งเสียงดัง
สิ้นเสียงลง บัณฑิตบางส่วนด้านนอกศาลต้าหลี่ก็พากันไม่อาจสงบนิ่งได้
พวกเขายกหมัดขวาขึ้น ตะโกนดัง "ลงโทษคนป่าเถื่อน ปกป้องวิถีอริยะ!"
"กฎหมายเคร่งครัดดั่งขุนเขา จะให้ราชันย์แห่งความตายเหิมเกริมเช่นนี้ได้อย่างไร"