ณ นครอ๋องเจิ้นเยว่
“เสียงใดกัน?”
“ข้าได้ยินเสียงม้าศึกวิ่งกึกก้อง หรือข้าหูฝาด?”
“มิใช่หูฝาด ข้าก็ได้ยินเช่นกัน ฟังดูขนาดมิน้อยเลยทีเดียว!”
“หรือต้าหวางสังหารราชันย์แห่งความตายกลับมาแล้ว รวดเร็วปานฉมัง? เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ก็ได้ชัยชนะแล้ว?”
“ดูไม่เหมือนเท่าใดนัก เสียงนั้นกับทิศทางที่ต้าหวางจากไปไม่ตรงกัน!”
เพียงชั่วครู่ เมื่อเสียงกีบม้าดังกระหึ่มใกล้เข้ามาทุกขณะ ชาวซงหนูในกระโจมพลันส่งเสียงซักถามด้วยความประหลาดใจ
“ตื่นตูมไปใหญ่โต ไอ้ราชันย์แห่งความตายกระจอกงอกง่อยเพียงนั้น ต้าหวางดีดนิ้วก็บดขยี้เป็นผุยผง เชื่อว่าบัดนี้ต้าหวางคงนำศีรษะราชันย์แห่งความตายกลับมาแล้ว ออกไปรับกับข้าเถิด…”
“ดีเลย ออกไปรับด้วยกัน!”
ในกระโจมหนึ่ง เด็กหนุ่มชาวซงหนูผู้เลื่อมใสในตัวแคว้นจ้าวเยว่อย่างแรงกล้าพลางพูดพลางเดินออกมา
พวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม คึกคักฮึกเหิม
ทว่าเมื่อพวกเขาเดินออกมา รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งทื่อทันใด
แดนไกล แนวทหารม้าสุดลูกหูลูกตากำลังกรูตรงเข้าโจมตีแคว้นจ้าวเยว่
พวกเขาราวกับเรือน้อยกลางสมุทร ทหารม้าที่แน่นขนัดเยี่ยงคลื่นสาดซัด ยโถมเข้าใส่!
เบื้องบน ธงมังกรดำผืนหนึ่งพลิ้วสะบัดอยู่กลางเวหา!
ทันใดนั้น
พวกเด็กหนุ่มซงหนูก็ตะลึงงัน
เด็กหนุ่มอายุน้อยราวเจ็ดแปดขวบเอ่ยว่า “เอ๋!”
“ธงต้าหวางของเราไม่ใช่รูปอินทรีย์หรือ เหตุใดแปรเปลี่ยนเป็นมังกร?”
“หรือต้าหวางตั้งตนขึ้นเป็นอ๋องอีก แทนที่ต้าฉานอวี๋?”
เด็กหนุ่มซงหนูที่อาวุโสกว่าเล็กน้อยตัวสั่นงันงก จ้องเขม็งไปข้างหน้า
เมื่อได้ยินวาจานี้ เขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนเด็กหนุ่มซงหนูคนข้างๆ ทันที
“บังอาจ!”
“ธงมังกรดำคือธงของราชันย์แห่งความตาย ไอ้นี่มันคือศึกจู่โจม ศึกจู่โจม!”