เกาเฟิงได้ยินดังนั้น ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆ ดีนัก ไอ้ลูกผสมสารเลว นี่ช่างเหมาะเจาะ!”
“พฤติกรรมเจ้านี่ เข้าท่าอย่างยิ่ง!”
เกาหยางมองอย่างขบขัน เอ่ยกับเกาเฟิงตรงๆ “ท่านพ่อ หัวเราะอะไรกัน? หากลูกเป็นไอ้ลูกผสมสารเลว เช่นนั้นท่านพ่อเป็นอะไรเล่า?”
“ท่านพ่อ เกรงว่าฉายานี้ของท่านก็คงไม่เพราะเท่าใด!”
เกาเฟิงสีหน้าเปลี่ยนไป มุมปากกระตุก ก่อนจะตรงเข้าหาเกาหยาง
แต่เกาหยางคาดการณ์ไว้แล้ว หลบหนีทันที
เขาหนีพลางเอ่ย “ท่านพ่อ ใจเย็นก่อน ตอนนี้นอกจากทุบตลาดแล้ว ยังต้องกว้านซื้อผ้าแพรแคว้นสู่ขนานใหญ่!”
“นี่คือจังหวะทอง!”
เกาเฟิงไม่สะทกสะท้าน เอ่ยว่า “ก่อนอื่น เจ้าหยุดก่อน ให้ข้าได้สั่งสอนสักยกแล้วค่อยว่ากัน!”
ในเวลาเดียวกัน
หน้าท้องพระโรง
“ท่านจอหงวนชุย เชิญรอก่อน!”
ชุยซิงเหอกำลังจะจากไป เสียงของหวังจงดังขึ้นจากด้านหลัง
“ท่านแม่ทัพอาวุโสหวัง ท่านมีธุระอันใด?”
ชุยซิงเหอได้ยินเสียง หันกลับมาด้วยความสงสัย ก่อนเอ่ยปาก
หวังจงจ้องมองไปที่ชุยซิงเหอ ใบหน้าแฝงรอยยิ้ม แล้วกล่าวขึ้น
“ท่านจอหงวนชุย ท่านเกามีเจตนาอันใด ขอได้โปรดให้ความกระจ่างแก่ข้าด้วย เพียงแต่ไม่ทราบว่าสะดวกหรือไม่?”
หวังจงเอื้อนเอ่ย จับจ้องชุยซิงเหอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้
ชุยซิงเหอตะลึง มองซ้ายมองขวา ก่อนกล่าว “ท่านแม่ทัพอาวุโสหวัง เหตุใดท่านจึงแน่ใจว่าข้าน้อยทราบ?”
หวังจงแววตาล้ำลึก “หลังจากฝ่าบาทตรัสสั่งห้ามเรือขนธัญพืชเหนือแม่น้ำหวยเหอชักธงมหาจักรวรรดิเฉียนในปีนี้ ข้าก็จับจ้องสีหน้าท่านจอหงวนมาตลอด”
“บนใบหน้าท่านจอหงวน ปรากฏความตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ข้อนี้ข้าดูออกอย่างแจ่มแจ้ง เห็นได้ชัดว่า ด้วยไหวพริบและปัญญาอันเฉียบแหลมของท่านจอหงวน ย่อมมองเจตนาของท่านเกาออกทะลุปรุโปร่ง ฉะนั้นข้าจึงมาถาม”