แคว้นเยี่ยน
ราชธานี
ดวงจันทร์แจ่มชัด ดาวระยิบเบาบาง ลมราตรีพัดเย็นเยียบ
บนยอดหอชมดารา
เยี่ยนอู๋ซวงสวมฉลองพระองค์กลุ่มมังกรสีหมึกดำ แนบมือไว้หลังพระองค์ ยืนตรงระเบียงมองไปยังทางใต้
ข้างพระกาย เฉินผิงในฉลององค์สีครามยืนนิ่งอยู่โดยสงบ
“ลองนับวันเวลาดู……ทางตะวันออกเฉียงใต้ทั้งภูเขาหอยและแม่ทัพเกราะเหล็กแห่งเจียงหนาน คงถึงเวลาระเบิดเต็มที่แล้ว”
“เส้นด้ายซ่อนเร้นยาวนับพลี วางกลไว้นานเช่นนี้ เสียแรงกายแรงใจเช่นนี้ ในที่สุดก็ระเบิดออกมาเสียที”
เยี่ยนอู๋ซวงทรงพระอิริยาบถตรงสง่า ทรงพระสรวลด้วยพระทัยเปี่ยมสุข
เฉินผิงโค้งกายเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงพระปรีชาเหลือคณา”
“สิ่งทั้งสองนี้แพร่พันธุ์รวดเร็ว ศัตรูธรรมชาติย่อมน้อยนิด แม้มหาจักรวรรดิเฉียนจะระดมพลทั้งแผ่นดิน ก็ยากจะกำจัดให้หมดสิ้น”
เยี่ยนอู๋ซวงทรงหันพระวรกาย แววตาสาดส่องความพึงพอใจอย่างแรงกล้า
“แผนเปิดเผยของท่านอาจารย์ เจิ้นชื่นชมถึงที่สุด!”
“อู่จ้าวกับเกาหยางนั่น จะกำจัดสิ่งเหล่านี้ ต้องใช้เงิน”
“และต้องเป็นเงินก้อนมโหฬาร”
“ว่าจ้างชาวบ้าน จ่ายค่าแรง จัดเลี้ยงอาหาร รักษาผู้บาดเจ็บล้มตาย……ทุกข้อ ล้วนต้องการเงินทองจริง”
“แต่ภายหลังสงครามกับซงหนู คลังหลวงของมหาจักรวรรดิเฉียนก็ว่างเปล่าเสียแล้ว”
“การบุกเหนือปราบซงหนู ทำลายทุนทรัพย์ของอู่จ้าวจนหมดสิ้น”
“นางบัดนี้ แม้เงินสำหรับพระราชทานรางวัลแก่เหล่าทหารก็ยังแทบไม่พอ จะเอาอะไรไปกำจัดภูเขาหอย? จะเอาอะไรไปปราบแม่ทัพเกราะเหล็ก?”