ฉีเสียนมีสีหน้าเคร่งขรึม แววตาทั้งคู่หนักอึ้งยิ่งนัก
ท่าทีของฉีเสียนก็ทำให้สีหน้าของเซียวไทเฮาเปลี่ยนไปเช่นกัน นางละทิ้งเรื่องก่อนหน้านั้นไปชั่วขณะ สีหน้าวิบวับไม่แน่นอนเอ่ยว่า “เจ้าคิดมากเกินไปหรือไม่”
ฉีเสียนส่ายหน้า ลางสังหรณ์ไม่ดีนั้นทวีความรุนแรงขึ้น “เจ้าแห่งความตายผู้นี้ถูกลอบสังหารกลับมา กลางวันแสกๆ มาที่ตำหนักฉางเล่อ เขาจะมาบีบบังคับท่าน มาล้างแค้น”
“ข้อนี้สมเหตุสมผล สอดคล้องกับนิสัยของเจ้าความตายที่ล้างแค้นไม่ข้ามคืน แต่เหตุใดชิงเอ๋อร์เจ้าถึงถอดเสื้อผ้าแล้ว ยอมรับการบีบบังคับของเขา แต่เขากลับเพียงตบไปไม่กี่ฝ่ามือ แล้วรีบร้อนจากไปเล่า”
คำพูดเหล่านี้ดังขึ้น ก็ทำให้เซียวไทเฮาสังเกตเห็นถึงความไม่ชอบมาพากล
เมื่อกล่าวเช่นนี้ พฤติกรรมของเกาหยางก็ไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
“เจ้าความตายบอกว่าเขาปวดท้องรัดด่วน จะมากลางคืน พวกเราคิดมากเกินไปหรือไม่” เซียวฉิงขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้น
“ครั้งก่อนที่ระเบิดตดใส่สวี่เซียงติดต่อกันยี่สิบกว่าตดเขายังไม่ปวดรัดด่วนเลย ครั้งนี้กลับปวดรัดด่วน? ความเป็นไปได้นี้น้อยเกินไปแล้ว”
ฉีเสียนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ จู่ๆ เขาก็เอ่ยเสียงดัง “ไอ้สารเลวนี่คงไม่ใช่แกล้งปวดรัดด่วน แต่แท้จริงแล้วไปหาอู่จ้าวแล้วกระมัง”
“แต่ถ้าบอกอู่จ้าวไปทั้งหมด แล้วเหตุใดอู่จ้าวจึงล่าช้าไม่ลงมือ เจ้าความตายยังต้องมาที่นี่อีกเล่า? ยังต้องการให้ชิงเอ๋อร์เจ้าหันหลังให้เขา แต่กลับไม่ยอมทำขั้นตอนสุดท้าย...”