ตูม!
ในสมองของเยี่ยนอู๋ซวงราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้น
อะไรนะ?
เงินแสนสองหมื่นนี้?
อุปถัมภ์บรรดาศิษย์?
ฉ้อโกง?
ยกเลิกการสอบคัดเลือกขุนนาง?
ชอบความรักร่วมเพศชาย?
มีสัมพันธ์ลับกับเฉินผิง?!
"เหลวไหล!"
"เหลวไหลถึงขีดสุด!!!"
เยี่ยนอู๋ซวงแหงนมองเฉินผิงหนึ่งครั้ง แล้วจู่ ๆ ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะทรงอักษรเสียงดัง ใบหน้าทั้งใบบิดเบี้ยวไปหมด
"เจิ้นเคยกล่าวสักคำไหมว่าจะเบิกเงินแสนสองหมื่นนี้มาอุปถัมภ์บรรดาศิษย์?! เจิ้นเคยกล่าวสักคำไหมว่าจะยกเลิกการสอบคัดเลือกขุนนาง?! เจิ้นเคย… เคย…"
เยี่ยนอู๋ซวงโกรธจนแทบเอ่ยคำไม่ออก
เพราะข่าวลือเรื่อง "ชอบความรักร่วมเพศชาย" นั้นร้ายกาจเกินกว่าจะบรรยาย ร้ายกาจจนแม้แต่จะพูดซ้ำก็รู้สึกเป็นการดูหมิ่นเกียรติอย่างยิ่ง
เขากับเฉินผิง จะเป็นไปได้โพล้เพล้ไหม?
ฝ่ายเฉินผิงก็มึนงงไปทั้งคน
"ฝ่าบาท!"
"นั่นมันข่าวลือ มีคนตั้งใจแพร่งพรายข่าวลือขึ้นมา!"
ยามนี้ แม้แต่เฉินผิงผู้ที่มักใจดีก็ไม่อาจกลั้นความโกรธไว้ได้ ความฆ่าตะโกนกระหน่ำในใจไม่หยุด
บ้าคลั่งไร้เหตุผล!
ช่างบ้าคลั่งไร้เหตุผลจริง ๆ!
ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ช่างไม่เหลือแม้แต่ใบหน้า ที่กล้าแพร่ข่าวลือเหลวไหลเพียงนี้
ในสมองของเฉินผิง ในชั่ววูบนั้นปรากฏใบหน้าเรียวสวยคมคาย ยิ้มแย้มไร้พิษภัยใบหนึ่ง
ต้องเป็นมันแน่!
ทั้งแผ่นดินนี้ ผู้ที่กล้าลืมตามองแล้วกล่าวคำเท็จ กล้าพบเห็นเขาด้วยตาตนเอง แล้วยังคิดค้นข่าวลือเช่นนี้ขึ้นมาได้ มีเพียงไอ้เกาหยางคนเดียวเท่านั้น!
เยี่ยนอู๋ซวงหันไปมองเฉินผิง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
"เจิ้นย่อมรู้ว่ามันคือข่าวลือ! แต่ปัญหาอยู่ที่… ปัญหาอยู่ที่ทำไมถึงมีข่าวลือเช่นนี้ขึ้นมา?! ใครคือผู้แพร่งพรายมัน?!"
เฉินผิงหับตาลง สูดลมหายใจลึก
แล้ว
เขาลืมตาขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"ฝ่าบาท มือกลเช่นนี้… ท่านไม่รู้สึกคุ้นเคยหรือคะ"
เยี่ยนอู๋ซวงสะดุ้ง
เฉินผิงกล่าวทีละคำ: "มหาจักรวรรดิเฉียน คดีเชิ่นโม่"
ตูม!
คำพูดนี้ดังขึ้น
รูม่านตาของเยี่ยนอู๋ซวงหดเกร็ง
คดีเชิ่นโม่