แคว้นเยี่ยน
พระราชวัง
เยี่ยนอู๋ซวงสวมอาภรณ์มังกรสีทอง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขาม กำลังจำลองสถานการณ์บนแผนที่ยุทธการขนาดมหึมาร่วมกับเฉินผิง
“กลยุทธ์ของท่านอาจารย์ที่ใช้ซงหนูเป็นดาบกันมหาจักรวรรดิเฉียนนั้น แม้จะพ่ายแพ้ที่เหอซี แต่ก็ยังเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของมหาจักรวรรดิเฉียนในยามนี้!”
“บัดนี้เกาหยางได้ลาออกจากตำแหน่งกลับไปใช้ชีวิตสงบ มหาจักรวรรดิเฉียนก็ไม่มีแม่ทัพผู้เปี่ยมพรสวรรค์สามารถทำศึกสายฟ้าได้อีกต่อไป ตราบใดที่เขาไม่หวนคืน เราก็สามารถนอนหลับได้อย่างสุขสบาย”
เฉินผิงค่อยๆ ย่อพัดขนนกเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังดินแดนเหอซีและพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเสวียนทางเหนืออันไกลโพ้นบนแผนที่
“ฝ่าบาทตรัสเกินไปแล้ว”
“ราชันย์แห่งความตายผู้นี้เป็นภัยปักใจจริงๆ เป็นปัจจัยที่ไม่มั่นคงอย่างยิ่ง แต่ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไป!”
“โอ้?”
“ท่านอาจารย์มีกลยุทธ์ยับยั้งหรือ?”
เยี่ยนอู๋ซวงหันมามอง ใบหน้าแสดงความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย
เฉินผิงพยักหน้าพลางกล่าว “ยุทธการเหอซี ราชันย์แห่งความตายประสบความสำเร็จได้ในคราวเดียว นอกจากซงหนูประมาทและไม่ได้เตรียมการป้องกันแล้ว เหตุผลใหญ่ที่สุดก็คือการทำศึกสายฟ้าและภูมิประเทศของดินแดนเหอซี!”
“ดินแดนเหอซีแห่งนี้เป็นทางเดินยาว ชนเผ่าต่างๆ ของซงหนูอาศัยอยู่ริมแม่น้ำ ทหารม้ามหาจักรวรรดิเฉียนบุกเข้าเหอซีแล้ว ก็ดั่งเสือโจนเข้าฝูงแกะ!”
“แต่ดินแดนมั่วเป่ยนั้นแตกต่าง!”
เฉินผิงชี้ไปยังดินแดนมั่วเป่ยอันกว้างใหญ่ไพศาล สายตาเฉียบคมกล่าว “ดินแดนแถบนี้แตกต่างจากเหอซี พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลอย่างยิ่ง หญ้าและน้ำกระจายไม่ทั่วถึง อีกทั้งกองทัพฝ่ายซ้ายเสียนอ๋องและกองบัญชาการใหญ่ของทั่นหยูแห่งซงหนูยังเป็นเหลี่ยมค้ำจุนกัน คอยสนับสนุนซึ่งกันและกัน”
“ต่อให้เกาหยางหวนคืนมา อยากจำลองปาฏิหาริย์ศึกสายฟ้าที่เหอซีในดินแดนแห่งนี้ ก็ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์”
เฉินผิงพูดมาถึงตรงนี้ ก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนนิ้วไปยังเขตทะเลทรายกว้างใหญ่ทางเหนือยิ่งขึ้นไป พลางกล่าวอย่างมั่นใจ