"เจ้าว่าใคร?!"
"ใครเข้าวังมา?"
เสียงของอู่จ้าวเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ กึกก้องไปทั่วตำหนักหนังสืออันว่างเปล่า!
จางผิง จางโซ่ว สองพี่น้องต่างก็ราวกับถูกสะกดให้แข็งทื่ออยู่กับที่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
เกา...เกาหยาง ไอ้คนสารเลวที่เคยเล่นงานพวกเขาราวกับเป็นของเล่น ขโมยเอาภูเขาหยาตำแห่งพวกเขาไป หลังจากแตกคอกับอู่จ้าวมานานขนาดนี้ กลับกล้าดีเข้ามาในวังเองงั้นหรือ?
แม้แต่เสี่ยวหยวนที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ ดวงตาของแทบทุกคนในวินาทีนั้นก็พากันจ้องไปที่ขันทีที่เข้ามารายงาน
"ฝ่าบาท เป็นเกาหยาง เขายืนรอเข้าเฝ้าอยู่หน้าประตูวังพ่ะย่ะค่ะ!"
ปัง!
ดวงตาหงส์ของอู่จ้าวเบิกกว้าง ร้ายกาจลึกลงไปในบาดาลของม่านตาพลุ่งขึ้นเป็นระลอกคลื่นยักษ์!
ชื่อนั้น คนผู้นั้น เงาร่างที่เคยเมินเฉยต่อนางบนถนนจูเชวี่ย โค้งคำนับอย่างห่างเหินแล้วจากไปอย่างไร้เยื่อใย เขากลับอาสามาเองงั้นหรือ?
แล้วยังมาในช่วงเวลาเช่นนี้อีก!
เขามาเพื่ออะไร?
คำตอบนั้นราวกับเข็มแหลมอาบยาพิษ จิกลึกลงไปในจุดที่อ่อนโยนที่สุดและไม่อยากเผชิญหน้าที่สุดในใจนาง
เขามาเพื่อลวี่โหย่วหรง เพื่อปูทางกวาดล้างอุปสรรคทั้งปวงในการสู่ขอหญิงผู้นั้น!
ฟู่ว!
อู่จ้าวสูดหายใจเข้าลึก ลมหายใจนั้นเย็นเยียบและยาวนาน ราวกับจะกดความวุ่นวายทั้งมวลในอกลงให้จงได้
นางค่อย ๆ กลับไปนั่งยังพระราชอาสน์ ชายแขนกว้างของฉลองพระองค์ดำคลี่ลง คลื่นยักษ์ในดวงตาหงส์ถูกบังคับให้กลายเป็นน้ำแข็ง
"จางผิง จางโซ่ว พวกเจ้าถอยไปก่อน"
น้ำเสียงของอู่จ้าวกลับมาสงบนิ่งเย็นชาถึงขีดสุดอีกครั้ง พร้อมด้วยบารมีของจักรพรรดิที่ไม่อาจท้าทาย