ตูม!
ตัวอักษรสี่ตัวนี้ เกรียงไกรดั่งสายฟ้าผ่าท้องพระโรงฉากใด
รัฐภายในรัฐ
นี่คือถ้อยคำปราบใจที่โหดเหี้ยมที่สุด ร้ายกว่าการที่พุทธศาสนสถานทั่วแผ่นดินริบที่ดินราษฎร ขูดรีดไพร่ฟ้าเสียอีกร้อยเท่า
ทุกคนล่วงรู้ดีว่า คำสี่คำของเกาหยางหลุดจากปากไปแล้ว พุทธศาสนสถานทั้งแผ่นดินกับราชสำนักมหาจักรวรรดิเฉียน ย่อมไม่เหลือที่ให้หันกลับอีก
เพราะอู่จ้าว — หาใช่รูปลักษณ์ที่เกาหยางวาดไว้ไม่เลยหรือ!
บ้าแล้ว!
ราชันย์แห่งความตายเสียสตร์แล้ว!
หัตถ์ที่กำฟังซั่วของชุยซิงเหอสั่นระริก
เขารับรู้ได้ว่า จากวันนี้ไป แผ่นฟ้านี้จะต้องเปลี่ยนไป
หลู่เหวินหนังตากระตุกไม่หยุด น้ำเย็นซึมเต็มหน้าผาก
เหยียนเจิงยิ่งแล้งอารมณ์จนเหมือนเสียสติ
เขาเคยเชื่อว่ากระดูกตนแข็งแกร่งพอ ใจกล้าหาญพอ แต่วินาทีนี้ ไม่อาจไม่ยอมรับว่า ชายผู้นามเกาหยางผู้นี้ แข็งแกร่งยิ่งกว่าตนผู้อายุ 68 ปี!!!
ส่วนหวังจงนั้นตะลึงงันเต็กตื่น
เขาลอบคิดว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคำสาบานที่ตนกล่าวไว้
พระพุทธเจ้าแท้จริงไม่มาตามหาตนหรอก
ขณะนั้นเอง ขุนนางคนหนึ่งพุ่งทะยานออกจากแถวข้าราชสำนัก คุกเข่าลงกับพื้น เสียงสั่นเครือ
"ฝ่าบาท!"
"ถ้อยคำของท่านอัครมหาเสนาบดีเกานั้นเกินเลยเสียแล้ว! พุทธศาสนสถานคือแดนบริสุทธิ์ วัดวาอารามพันปี หาใช่เพราะพวกคนเลวเพียงไม่กี่นาย จะประจานทั้งหมดได้อย่างไร? การให้กู้ดอกเบี้ยเดือนละสามหลีนั้นมีมาแต่โบราณ พุทธศาสนสถานก็เพียงปฏิบัติตามธรรมเนียมของโลก นี่คือสามัญของการให้กู้ยืมระหว่างราษฎร!"
"อีกทั้งคฤหาสน์ของเสิ่นม่อ ต่อหนี้ต้องชำระหนี้เป็นธรรมแห่งฟ้า พุทธศาสนสถานรับคฤหาสน์นั้นก็ถูกต้องตามกฎหมาย ความผิดนั้นอยู่ที่ตรงไหน? หนักหนาสุดก็เพียงไร้ความปรานีเล็กน้อยเท่านั้น!"