เช่นนั้นแล้ว
เกาหยางก็ลงมือปฏิบัติการ
เมื่อเทียบกันแล้ว วิชาคืนดินประสิวนี้ย่อมง่ายดายกว่ามากนัก
เขาหันไปมองหลิวซานกับพวก แล้วเอ่ยขึ้นว่า "หลักการของการคืนดินประสิว เปิ่นหวังได้อธิบายไว้แล้ว ก็คือดินประสิวยังคงอยู่ในสารละลาย เพียงให้ความร้อนจนน้ำระเหิดออกไป ดินประสิวก็จะผลึกขึ้นใหม่และตกตะกอนออกมาเอง"
“แต่พวกเจ้าต้องจดจำให้ดี เมื่อเทสารละลายดินประสิวออกจากชั้นสองชั้น ต้องกรองเอาสิ่งสกปรกออกด้วยผ้าโปร่งบางก่อน แล้วจึงเทลงหม้อเหล็กต้มให้ระเหิด เช่นนี้ผลึกดินประสิวที่ได้จะบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น คราวหน้าทำน้ำแข็งก็จะได้ผลดียิ่งขึ้น”
เกาหยางพูดไปพร้อมกับลงมือทำไปด้วย
"การให้ความร้อนต้องช้า ๆ ไฟไม่อาจแรงเกินไป เพียงรอจนน้ำระเหิดหมดไป ดินประสิวก็จะผลึกขึ้นใหม่ตามธรรมชาติ"
ทุกคนกุมหายใจ จ้องมองอย่างใกล้ชิด
สารละลายในหม้อเริ่มเดือดพล่าน ไอน้ำลอยขึ้น กลายเป็นสายหมอกขาวผุดพร่าในอากาศ
ไม่นานนัก ยิ่งน้ำลดน้อยถอยลง สารละลายยิ่งข้นหนืด ก้นหม้อก็เริ่มปรากฏชั้นผลึกสีเทาขาว
เกาหยางใช้ช้อนไม้คนเบา ๆ กันการจับตัวเป็นก้อน
ผ่านไปสองชั่วยาม น้ำในหม้อระเหิดหายสิ้น เหลือเพียงชั้นผลึกดินประสิวหนาฉูดฉาด
"ก็สำเร็จแล้ว"
"เพียงนำไปตากให้แห้ง แล้วบดเป็นผง ก็ใช้ได้อีกครั้ง"
"พวกเจ้าดูเข้าใจหมดแล้วหรือไม่?"
เกาหยางมองไปยังทุกคน ตบมือเบา ๆ ด้วยสีหน้าเรียบง่าย
ภายใต้แสงอาทิตย์ ผลึกสีเทาขาวเหล่านั้นส่องประกายระยิบระยับ
หลิวซานเป็นคนแรกที่พยักหน้า "ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!"
จากนั้นก็เป็นเสียงรับอยู่ต่อเนื่องกันเป็นแถว
หลักการนี้พวกเขาไม่เข้าใจนัก แต่วิธีปฏิบัติกลับง่ายดายเหลือเกิน ในสายตาของพวกเขา นี่คือหลักใหญ่ย่อมเรียบง่าย และเป็นคุณูปการเพียงหนึ่งเดียวของเกาหยาง