เกาหยางเอ่ยวาจานี้ออกมา ประหนึ่งภูเขาทะเลถล่มทลาย
ใต้แท่น
แม้แต่หลี่ฉางเหอก็ตกตะลึง
เด็กผู้นี้ ช่างอวดดีเหลือเกิน!
จางเฉิงนัยน์ตาหม่นลึก จ้องมองเกาหยางเขม็ง
เดิมทีเขาคิดว่าเกาหยางวัยเพียงยี่สิบ ถึงมากที่สุดก็แค่คนธรรมดา แต่พอได้ฟังคำพูดนี้ เขาก็เปลี่ยนความคิด
ปรากฏว่าใต้หล้านี้ มีอัจฉริยะจริง!
เฉิงเหวินหยวนสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เขาคิดจะขึ้นเวทีเป็นคนแรก ท่ามกลางสายตานับหมื่น ตั้งใจจะอวดเด่นสักหน่อย ใครจะคิดว่ากลับกลายเป็นเรื่องขายหน้า
ยามนี้
เขาจะยังคงโต้เถียงกับเกาหยางต่อไปอีกหรือ?
แต่คำพูดเพียงเท่านี้ จะหาทางออกได้อย่างไร?
เฉิงเหวินหยวนขมวดคิ้ว
จ้าวโซ่วเจิ้งสีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก ข้อกังขาที่เขาตั้งไว้ก่อนหน้านี้ ถูกทำลายลงในพริบตา หากยามนี้เขาออกปาก แล้วต้องพ่ายแพ้อีก
ก็คงไม่เป็นผลดีแน่
ราชันย์แห่งความตายผู้นี้ ยิ่งทำให้ประหลาดใจและยากจะรับมือยิ่งกว่าที่คิด
“ใครจะชี้แนะ?”
เกาหยางวางมือไว้ข้างหลัง น้ำเสียงเรียบเฉย ดังก้องไปทั่วเวทีโต้วาที
เขายืนเอามือไพล่หลัง สายตาเหยียดหยาม ทอดมองปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่นับร้อยใต้เวทีทีละคน
เมื่อเผชิญหน้ากับการท้าทายอันแข็งกร้าวของเกาหยาง ไม่ว่าจะเป็นแนวคิดขงจื๊อสายจิตวิญญาณ สายปฏิบัติ สายโบราณ หรือสำนักม่อ สำนักจงเหิง สำนักกฎหมาย ต่างก็ลังเลพร้อมเพรียงกัน
เหตุเพราะเกาหยางมาแรง Words กระแทกใจผู้คน
หากชนะ ย่อมโด่งดัง แต่หากแพ้ ก็ต้องอับอายขายหน้า!