"หือ?"
เกาเฟิงตะลึงงันในบัดดล
เขามองเกาเทียนหลงอย่างเหลือเชื่อ
นี่เป็นคำพูดของคนหรือ?
ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของเกาเทียนหลงหาได้เสแสร้ง เขาก็พลันร้อนรน
เกาเฟิงรีบหันไปหาเกาหยาง เอ่ยปากว่า "ลูกทรพี เจ้ารีบพูดอะไรสักอย่างสิ หรือจะให้บิดาต้องถูกเฆี่ยนจริง ๆ?"
น้ำเสียงรีบร้อนเร่งรัดเกาหยาง
เกาหยางเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่า 'บุตรไม่ได้รับการอบรม เป็นความผิดของบิดา' จะถูกนำมาใช้เช่นนี้ได้
เดิมทีเขาคิดจะอธิบายสักหน่อย แต่ครั้นเห็นดังนี้แล้ว ไม่สู้รอสักประเดี๋ยว เรียบเรียงความคิดให้ดีเสียก่อน
อย่างไรเสีย เรื่องเช่นนี้จำต้องตรึกตรองอย่างถี่ถ้วนเป็นแน่
ด้วยเหตุนี้ เกาหยางจึงนิ่งเงียบ
เกาเทียนหลงมุมปากกระตุก
ทว่าเขากลับหันไปทางเกาเฟิง
เกาเฟิงในใจไม่ยินยอมยิ่งนัก แต่ก็ยังยอมนอนคว่ำลงอย่างว่าง่าย
เกาเทียนหลงฟาดไม้ลงบนบั้นท้ายของเกาเฟิงทันที ห้วงยามนี้ เขาไม่พอใจเกาฉางเหวินและเกาเฟิงเป็นอย่างยิ่ง
"ซี้ด!"
เกาเฟิงสูดลมหายใจเย็นยะเยือก
เกาหยางก็ตกตะลึงเช่นกัน
นี่ลงมือจริงเสียด้วย!
สาแก่ใจนัก!
ทว่าเกาเทียนหลงก็มิได้ลงมือหนักหนา เกาเฟิงเพียงแต่ได้รับความเจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น
ครู่ใหญ่ต่อมา
เกาเฟิงนวดคลึงบั้นท้าย ทำหน้าเหยเก
"สัตว์ร้าย ครานี้บิดาถูกเจ้าทำเอาเสียยับเยินแล้ว เงินก้อนโตขนาดนี้ จวนติ้งกั๋วกงจะเอาอะไรไปชดใช้?"
เกาเทียนหลงหันมามองเกาหยาง กล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
"แม้นจะว่า บุตรไม่ได้รับการอบรม เป็นความผิดของบิดา แต่ถ้าหยางเอ๋อร์ยังไม่ปริปาก เช่นนั้นไม้ในมือข้าก็จะไม่เกรงใจแล้ว"