วันรุ่งขึ้น
หลังการประชุมราชสำนักช่วงต้น
อู่จ้าวในชุดคลุมยาวสีทองอร่าม ใบหน้างดงามเปี่ยมไปด้วยความสง่า นางทอดพระเนตรเนื้อหาในฎีกาในพระหัตถ์ ฉับพลันก็ทรงรู้สึกหงุดหงิดพระทัยยิ่งนัก
อู่จ้าวทรงวางฎีกาลง ตรัสถามขันทีข้างกายว่า “เกาเซี่ยงเล่า?”
ขันทีก้มกายลงด้วยความเคารพ ทูลว่า “ทูลฝ่าบาท เกาเซี่ยงลากิจพ่ะย่ะค่ะ”
คิ้วของอู่จ้าวขมวดแน่น แม้จะทรงรู้สึกไม่พอพระทัยอยู่บ้าง แต่ก็หาได้ตรัสถามอะไรอีก
มหาจักรวรรดิเฉียนนั้นค่อนข้างผ่อนปรน ในรอบปี นอกจากวันหยุดพักผ่อนตามกำหนดของขุนนางแล้ว ยังมีวันลาฉุกเฉินอีกหลายวัน
ทว่าสิ่งที่ทำให้อู่จ้าวทรงพิศวงก็คือ
เจ้าคนเกาหยางนี่ เหตุใดจู่ๆ จึงลากิจเล่า?
ป่วยหรือ?
“เกาเซี่ยงให้เหตุผลว่าอย่างไร?” อู่จ้าวตรัสถาม
ขันทีตอบตามตรงว่า “เกาเซี่ยงหมดอาลัยพ่ะย่ะค่ะ”
“หมดอาลัย?”
อู่จ้าวทรงฉงนสนเท่ห์
ขันทีอธิบายว่า “จากที่ท่านเกากล่าว คืออารมณ์ย่ำแย่อย่างร้ายแรง มีความหดหู่อัดแน่นอยู่ในอก ไร้จิตวิญญาณ จึงขอลาหยุดหนึ่งวันเพื่อปรับสภาพจิตใจพ่ะย่ะค่ะ”
อู่จ้าวทรงสดับแล้ว ก็ทรงได้เรียนรู้คำศัพท์ใหม่
แต่นางก็ทรงประหลาดพระทัยอยู่บ้าง “บนโลกนี้กลับมีเรื่องที่ทำให้ราชันย์แห่งความตายหมดอาลัยได้หรือ?”
“เหลือเชื่อ!”
“ราชันย์แห่งความตายเอ่ยเจาะจงหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”
ขันทีส่ายศีรษะ
อู่จ้าวตรัสถามอีกว่า “เจ้ากรมครัวเรือนเกาเฟิงเล่า? วันนี้ข้าเห็นว่าเขาเองก็มิได้เข้าเฝ้า”
“ท่านเกาก็ลากิจเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
“โอ้? เกาเฟิงก็ลากิจด้วยหรือ? เขาให้เหตุผลว่าอันใด?”
ขันทียังคงตอบว่า “เจ้ากรมครัวเรือนก็อ้างว่าตนเองหมดอาลัยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”