“จุดเทียน ข้าน้อยจะเผาเข็มเงินนี้ แล้วลงเข็ม!”
หลิวอีหมิงจุดเทียน มองเกาหยางด้วยท่าทีตึงเครียด
เกาหยางถือเข็มเงิน วางเหนือเปลวไฟเผาไปมา เสียงของเขาดังขึ้น
“การรักษาคนวูบของข้าน้อย แบ่งเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งคือวูบหลอก อีกประเภทคือวูบจริง!”
“นี่คือการคัดกรอง และเป็นการรักษาตามอาการ!”
อ๋องเสี่ยวเพิ่งจะอยากตื่นขึ้น
แล้วก็ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของหวังจง “ท่านเกา ลูกข้าไม่มีเหตุ วูบหลอกได้อย่างไร!”
“นี่ต้องเป็นวูบจริงแน่!”
“ท่านเร่งลงเข็มเถิด ใช้เข็มทลายประตูมารสิบสามของท่าน เร่งลงเข็ม!”
หวังจงสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ โทสะพลุ่งพล่าน
เกาหยางพยักหน้า “ที่ท่านแม่ทัพอาวุโสหวังกล่าวนั้นถูกต้อง ดังนั้นเราจึงไม่ดูวูบหลอกอีก”
“พวกเราใช้วิธีวูบจริงโดยตรงเลย!”
“เนื่องจากตกจากหลังม้า จึงทำให้วูบ เป็นเพราะมีเลือดคั่งในสมองอุดตัน นำไปสู่อาการวูบ!”
“สาเหตุนี้ค่อนข้างร้ายแรง ดังนั้นเข็มแรกของเข็มทลายประตูมารสิบสาม เกรงว่าจะได้ผลน้อย ไม่แน่ว่าจะตื่น”
“แต่เข็มทลายประตูมารสิบสาม ยิ่งแทงยิ่งมีพลัง ดังนั้นเรามาลงเข็มที่สองโดยตรง!”
เกาหยางถือเข็มเงินที่หนามาก แทงจากสะดือของอ๋องเสี่ยว ไล่ลงมาตามแนว จนหยุดที่ใต้สะดือสามนิ้ว
แม้ยังไม่ได้ลงเข็ม แต่อ๋องเสี่ยวก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกอย่างแรง
ในชั่วพริบตา ราวกับมีหนามทิ่มหลัง หนังหัวชาไปหมด
เข็มหยุดตรงที่ใด?
“ท่านเกา นี่จะลงได้หรือ?”
หวังจงร้องตกใจ นึกว่าเกาหยางล้อเล่น
เกาหยางกล่าว “ใต้สะดือสามนิ้ว เป็นรากฐานของหยางพลัง!”