"ฮึบ!"
"เฉินเซิ่ง ไปเอามีดเล็กมาให้ข้าหนึ่งเล่ม"
เกาหยางอ่านจบแล้ว ไม่พูดพล่ามทำอะไร ตรงดิ่งไปทางเมืองฉางอันแล้วเอ่ยขึ้น
หา?
"ท่านเกา จะเอามีดเล็กไปทำอะไร?"
เฉินเซิ่งตะลึงไปครู่หนึ่ง
อู๋ก่วงก็มีสีหน้าไม่เข้าใจเช่นกัน
"ข้าว่า ตัวเองช่างไม่เป็นมนุษย์เอาซะเลย จึงคิดจะตอนตัวเองเสียให้รู้แล้วรู้รอด"
เกาหยางสูดหายใจเข้าลึก สีหน้าจริงจังเอ่ยออกมา
คำพูดนี้เปล่งออกมา
ภายในกระโจมเงียบไปครู่นึง แล้วก็สงัดเงียบ
ต่อมา
อู๋ก่วงชักดาบยาวออกจากเอว ส่งให้เกาหยาง "ท่านเกา รับไปเถิด!"
"ไม่มีมีดเล็ก แต่มีดใหญ่ก็ใช้การได้เหมือนกัน!"
"ดาบเล่มนี้แม้จะใหญ่ไปหน่อย ใช้ไปก็เสียดายของ แต่รับรองว่าคมพอ ตัดผ่านดั่งสายฟ้า ปราศจากความเจ็บปวดแม้แต่น้อย"
อู๋ก่วงจ้องมองเกาหยางด้วยสายตาเปี่ยมปรารถนา
เกาหยาง: "..."
อู๋ก่วงนี่ กลับกระดูกคอแข็งเสียจริง
ส่วนเฉินเซิ่งฟังแล้ว กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านเกา ข้าน้อยขอดูหน่อยได้หรือไม่?"
"คุณหญิงชิงหลวนเขียนอะไรไว้ ถึงทำให้ท่านเป็นเช่นนี้?"
เฉินเซิ่งก็ไม่ใช่คนนอก ตอนที่ตนเขียนจดหมาย พวกเขาก็อ่านกันอยู่แล้ว จดหมายฉบับนี้ก็ไม่มีเนื้อหาอันใดที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นเกาหยางจึงส่งให้ตรงๆ
หือ!
เฉินเซิ่งอ่านจบ สีหน้าจริงจังขึ้นมา
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก
จากนั้น ชักมีดสั้นออกมา วางลงบนโต๊ะปัง แล้วพูดว่า "ท่านเกา จะฆ่าไก่ใช้มีดฆ่าวัวไปทำไม? ท่านลงมือไม่ลง ก็ให้ข้าน้อยช่วยท่านเองเถิด"
"คุณหญิงชิงหลวนมีใจรักใคร่ลึกซึ้งเพียงใด ท่านเกากลับอดใจไม่ได้เสียได้ ณ รัฐทะเลเหนือ หากให้คุณหญิงทั้งหลายได้รู้เข้า จะปวดร้าวใจสักเพียงใด!!!!"