อู่จ้าวเสด็จจากไปพร้อมกับความพิโรธดั่งสายฟ้าของฮ่องเต้ ประตูใหญ่ทาสีแดงชาดของจวนติ้งกั๋วกงจึงค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ
เกาหยางเปิดขวดเล็กๆ นำยาลูกกลอนใสสุกใสดังคริสตัลเม็ดหนึ่งออกมา ค่อยๆ ใส่เข้าปาก แล้วกลืนลงไป
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา เมื่อถึงเวลาที่ผู้คนในเมืองฉางอันหนาแน่นที่สุด
ทันใดนั้นเอง!
“นกบินหมด ธนูก็ต้องซ่อน กระต่ายตาย สุนัขก็ถูกต้ม ข้า เกาหยาง ไม่ยอม…ไม่ยอมจำนน!!!”
เสียงคำรามยาวที่แฝงไว้ด้วยความแค้น ความเจ็บช้ำ และความสิ้นหวังสุดประมาณ ดั่งเสียงร่ำไห้ของสิงโตใกล้ตาย ดังก้องจากส่วนลึกของจวนติ้งกั๋วกงขึ้นมาฉับพลัน
และแล้วภายในจวนติ้งกั๋วกงก็มีเสียงอุทานอย่างตกใจ เสียงฝีเท้าที่วุ่นวาย รวมถึงเสียงร้องไห้สุดหัวใจของซ่างกวันวานเอ๋อร์และคนอื่นๆ ดังขึ้น!
“คุณชายใหญ่!”
“ท่านพี่!”
“ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไปท่านพี่?!”
ประตูใหญ่ของจวนติ้งกั๋วกงถูกผลักออกจากด้านในอย่างแรง ฝูโป๋ปรากฏกายขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นเผยให้เห็นความตื่นตระหนกไม่รู้จบ
“เร็ว เข้าไปเชิญหมอมา ไปเชิญหมอทุกคนในเมืองฉางอันทั้งหมดมาให้ข้า ขอเพียงรักษาคุณชายใหญ่ให้รอด จะให้ทองคำพันตำลึงเป็นรางวัล!”
ตูม!
คนเดินผ่านที่บังเอิญผ่านจวนติ้งกั๋วกงได้ยินคำพูดนี้ สมองเหมือนถูกทำให้ระเบิดขึ้นมา
เชิญหมอ?
คุณชายใหญ่?
คุณชายใหญ่ของจวนติ้งกั๋วกง นั่นก็คือเกาหยางงั้นหรือ?
ใครเล่าที่รักษาเกาหยางให้รอดได้ จะได้ทองคำพันตำลึง?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างมาก
เกาหยาง…กำลังจะตาย?