แม้เขาจะคาดการณ์ไว้บ้าง เพราะโดยสันดานแล้วชาวซงหนูก็ยึดถือผู้แข็งแกร่ง บัดนี้ยังจะให้ไปปราบซงหนูซึ่งเป็นชนร่วมเผ่าพันธุ์ของตนเอง ผู้ที่ตอบรับจึงมีไม่มากนัก
ทว่ายามนี้ก็น้อยเกินไปแล้ว
เสียงเซ็งแซ่ลอยไปถึงทหารมหาจักรวรรดิเฉียนที่กำลังฝึกอยู่ในสนามรบไม่ไกล พวกเขามองเกาหยางประหนึ่งดูเรื่องขบขัน
มิพักต้องกล่าวถึงชาวซงหนู แม้พวกเขาก็รังเกียจเกาหยางอย่างยิ่ง บุรุษในกองทัพส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนเลือดร้อน ถือสันดานซื่อตรง รับไม่ได้กับกลอุบายสกปรก
โดยเฉพาะชาติกำเนิดของเกาหยางที่สูงส่งล้ำเลิศ ก็ยิ่งดึงดูดความชิงชัง
ในใจพวกเขารู้สึกโล่งอกอย่างยิ่ง โชคดีนักที่มิได้เลือกพวกตน
หวังต้าหนิว เจ้านายกองแห่งหน่วยจั่วเวยเว่ย เลื่อมใสเกาเทียนหลงอย่างสุดซึ้ง แต่กลับรังเกียจเกาหยางเป็นอย่างยิ่ง
ลูกผู้ชายต้องตรงไปตรงมา ลอบใช้กลอุบายทุกวันจะมีประโยชน์อันใด?
บัดนี้ที่เห็นชาวซงหนูไม่ตอบรับก็ทำให้เขาสะใจยิ่งนัก
“จะเป็นเจ้ากรมครัวเรือนก็ดี เป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทก็ดี แล้วจะเป็นเช่นไร? คิดว่าบุรุษในกองทัพคืออันใด หากไร้ความดีความชอบ ก็เป็นเพียงขี้หมาเท่านั้น!”
หวังต้าหนิวถ่มน้ำลายอย่างแรง
เกาหยางคาดการณ์ไว้บ้าง ทว่าก็มิได้คาดคิดว่าจะมีคนตอบรับเพียงไม่กี่คน ภาพตรงหน้าเคอะเขินยิ่งนัก แทบจะกวาดตามองเห็นได้ว่าใครก้าวออกมา
สายตาเขาเฉียบคมเหลือคณา มองไปยังชาวซงหนูไม่กี่คนที่ก้าวออกมา