“ฮึบ!”
สุดยอดตำราลับ?
ซาบซึ้งถึงใจ?
อ่านแล้วเลือดพล่าน?
คุณชายเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ กวาดสายตามองปกหนังสือที่เคร่งขรึมและดูใหญ่โตของนิยายแปดจอมยุทธ์ด้วยความกังขา
“เจ้าของร้าน เจ้าแน่ใจนะว่าซาบซึ้งถึงใจ? ปกนี้……ดูไม่เหมือนเลย!”
เฒ่าเฉียนตบอกเบาๆ พูดอย่างมั่นใจ “คุณชายวางใจได้ รับรอง!”
“นิยายแปดจอมยุทธ์เล่มนี้ ข้างในมีมนต์วิเศษซ่อนอยู่!”
“ไม่ปิดบังท่าน หนังสือดีเลิศระดับที่ซาบซึ้งถึงใจจนสุดขีดเช่นนี้ ควรอ่านคนเดียวตอนกลางคืน จุดตะเกียงค่อยๆ ซึมซับ ผลที่ได้……อืม! เหนือยิ่งกว่า! ช่างตราตรึงใจสุดจะพรรณนา!”
เมื่อเห็นสายตาแฝงนัยของเฒ่าเฉียน คุณชายผู้นี้ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป
นับตั้งแต่กระดาษไผ่ถือกำเนิด หนังสือเล่มเล็กๆ ดีบ้างร้ายบ้าง ราชสำนักก็ออกคำสั่งเข้มงวด ทำให้หนังสือต้องห้ามในตลาดมีน้อยลงเรื่อยๆ
แต่ยามนี้ เฒ่าเฉียนพูดมาถึงเพียงนี้แล้ว ใบ้ให้ชัดขนาดนี้ เขาจะยังลังเลอะไรได้อีก?
คุณชายสูดหายใจลึก พยักหน้าอย่างจริงจัง เอ่ยว่า “เข้าใจ!”
“เจ้าของร้าน เอาเล่มนี้แหละ ราคาเท่าไหร่?”
เฒ่าเฉียนยื่นห้านิ้ว ยิ้มพลางกล่าว “ไม่แพง ห้าสิบอีแปะ!”
“ฮึบ!”
คุณชายตะลึงงัน
นับตั้งแต่กระดาษไผ่ถือกำเนิด หนังสือเล่มเล็กๆ ไร้สาระในเมืองฉางอัน เล่มละไม่เกินยี่สิบอีแปะ แปดเทพอสูรเล่มนี้ขายห้าสิบอีแปะ?