“แปดสิบอีแปะ?!”
“นี่...ผักตามฤดูกาลธรรมดา หนักห้าอีแปะเท่านั้น!”
“สิบหกเท่า?! เกินไปแล้ว...”
ใต้เวทีเกิดเสียงอึงอลขึ้นมาทันที แม้แต่บุตรหลานตระกูลร่ำรวยจำนวนมากก็ยังรู้สึกว่าแพงเกินไป
ช่างเป็นราคาที่สูงลิบ!
เกาหยางรีบเอ่ยปากขึ้นเสียงดัง “ทุกท่าน ทุกท่านโปรดเงียบฟังข้าสักครู่!”
“ผักนอกฤดูนี้ ต้นทุนของมันจะเทียบกับของธรรมดาได้หรือ? นี่เป็นฝีมือท่านพ่อของข้าที่บดโสมเป็นผง ใช้ดอกบัวหิมะแห่งสรวงสวรรค์แช่น้ำเป็นปุ๋ย ดูแลด้วยถ่านไฟทั้งวันทั้งคืน จึงได้มาเพียงไม่กี่ชั่งนี้! ประโยชน์ของมัน เน้นไปที่การเปิดสติปัญญา เสริมสมอง บำรุงร่างกายให้แข็งแรง!”
“ข้าเกาหยางรับประกัน ผ่านการปรับปรุงมาหลายปี ในที่สุดก็ทำให้รสชาติใกล้เคียงกับผักธรรมดา ต่อให้ด้อยกว่าเล็กน้อย ก็ต่างกันไม่มาก แต่ประโยชน์ของมันชัดเจนแน่นอน!”
เกาหยางตบหน้าอกตัวเอง “เกาไม่เคยสนใจเงินทอง เงินที่ได้มาเมื่อหักต้นทุนที่จำเป็นแล้ว เหลือเพียงเล็กน้อย จะนำไปบริจาคให้สำนักศึกษา!”
“พูดอีกนัยหนึ่ง เงินทุกอีแปะที่พวกท่านใช้จ่ายในวันนี้ ไม่ใช่การซื้อผัก แต่เป็นการช่วยเหลือนักเรียนยากจนใต้หล้า และสิ่งที่พวกท่านกินไม่ใช่เพียงผักที่เปิดสติปัญญา แต่ยังเป็นการสนับสนุนอนาคตของใต้หล้า!”
“แน่นอน เกาไม่บังคับ และเกลียดการบีบบังคับทางศีลธรรมที่สุด! ซื้อหรือไม่ซื้อ ขึ้นอยู่กับความสมัครใจ ตามกำลังทรัพย์! เกาหยางอยู่ที่นี่ เพียงเพื่อประกาศเจตนารมณ์ มิใช่เพื่อแสวงหากำไร!”
เมื่อเขาพูดจบ กระแสความคิดใต้เวทีก็พลิกกลับมาอีกครั้งในชั่วพริบตา
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ เป็นผักที่ปลูกด้วยโสมและดอกบัวหิมะ? งั้นแปดสิบอีแปะ...ดูเหมือน...ดูเหมือนจะไม่แพง?”