“ว่าไงนะ?”
“ค่าปรับย้อม?”
“เจ้าไปบอกราชันย์แห่งความตายว่ามีค่าปรับย้อม?”
เสียงของหยวนทงสั่นเครือจนแทบพูดไม่ออก มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นลมเย็นสายหนึ่งพุ่งตรงจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อม
ถ้าบอกไปจริง ๆ แล้ว ยุ่งใหญ่แน่นอน!
ดวงตาคู่ของพระหยวนทงจ้องมั่นไปที่ฮุ่ยหมิง คอยฟังคำตอบของเขา
ฮุ่ยหมิงคุกเข่าอยู่กับพื้น กุมแก้มที่ถูกตบจนบวม แล้วกล่าวด้วยความขุ่นเคืองว่า “ท่านเจ้าคณะ ศิษย์ไม่ได้โง่เขลา ย่อมไม่กล้าพูดเรื่องค่าปรับย้อมหรอก!”
“แต่บรรดาผู้ติดตามของราชันย์แห่งความตายเขาตบศิษย์เข้าที่เดียว ศิษย์...ศิษย์ก็ไม่กล้าไม่พูด!”
“งั้นเจ้าก็บอกไปแล้วงั้นสินะ?” เสียงของเจ้าคณะหยวนทงดังขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ
“บอก...ก็บอกไปแล้ว”
ฮุ่ยหมิงก้มหน้าลงต่ำ กล่าวออกมาอย่างลนลาน
“ซี้!”
“เจ้า...”
เจ้าคณะหยวนทงสูดลมเย็นเข้าลึก ชี้หน้าฮุ่ยหมิงจนนิ้วสั่นระริก
“จบแล้ว!”
“เจ้าบอกราชันย์แห่งความตายต่อหน้าว่า แม้ครอบครัวเฉิ่นมอจะตายหมดแล้ว แต่เรายังต้องเรียกเก็บค่าปรับย้อมอยู่ดี? เจ้านี่ไม่ใช่ยื่นมีดเข้าไปในมือเขาเองหรือไง!”
“คนโง่!”
“คนโง่ชนิดสุดประลอง!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่า สำนักฝอกวางของข้าพินาศย่อยยับเพราะเจ้าคนเดียว!”
เจ้าคณะหยวนทงกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำ กล่าวทีละคำทีละคำ
ใบหน้าของฮุ่ยหมิงซีดเผือดไปทั้งใบ
ตอนนั้นเขาถูกเฉินเซิ่งตบจนมึนงง แถมยังถูกเกาหยางจ้องมองอยู่ สมองว่างเปล่าโพลง จะไปคิดอะไรลึกซึ้งได้ที่ไหน?
หลังจากนั้นยิ่งคิดยิ่งกลัว
“ท่านเจ้าคณะ...ศิษย์...ศิษย์รับผิดแล้ว...” ฮุ่ยหมิงคุกเข่าอยู่กับพื้น ตัวสั่นทั้งกาย “ตอนนั้นศิษย์ตกใจจริง ๆ ราชันย์แห่งความตายเขา...แววตาเขาน่ะ ถ้าศิษย์ไม่พูด ก็คง...คงถูกตบจนตายต่อหน้าแล้ว...”
เจ้าคณะหยวนทงมองท่าทางขี้ขลาดของเขา อยากจะเหวี่ยงตบเข้าไปอีกสองฟาด