เวลานี้
ชาวซงหนูภายในค่ายใหญ่ของโย่วเสียนอ๋องต่างก็เห็นเฮ่อเหลียนฉาแล้ว
พวกเขาคล้ายกับพบเสาหลักแห่งจิตใจ พากันกรูขึ้นหน้ามากล่าวว่า “ต้าฉานอวี๋!”
“ต้าฉานอวี๋!”
เมื่อใกล้ค่ายใหญ่เข้ามา สีหน้าของเฮ่อเหลียนฉาก็ยิ่งดูแย่ลง
นี่มันท่าทางของคนที่แพ้สงครามโดยสิ้นเชิง!
เฮ่อเหลียนฉาใบหน้ามืดครึ้ม ย่ำเท้าก้าวยาวๆ เข้าสู่ค่ายใหญ่ มุ่งตรงไปยังกระโจมตรงกลางที่สุด
ในเวลาเดียวกัน
ภายในกระโจมของโย่วเสียนอ๋อง
บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความโศกสลด
โย่วเสียนอ๋องหลวนตีเฮ่อหยางยืนกอดอกนิ่งเงียบ ด้านข้างหวังซินก็เงียบงันเช่นกัน
ปาเท่อนั่งอยู่บนแท่นเตียง ขาขวาถูกพันด้วยผ้าสะอาด ทาด้วยยาห้ามเลือดชั้นดี
เขาทุบแท่นเตียงดังโครม ทำลายบรรยากาศที่เงียบงัน “บัดซบ! ไม่คิดเลยว่าราชันย์แห่งความตายแปดร้อยคนนี้จะแกร่งกล้าถึงเพียงนี้!”
“เมื่อเผชิญหน้ากันในสนามรบ กองทัพของเราไม่ใช่คู่มือเลย”
หวังซินแววตาลังเล เอ่ยถอนหายใจเช่นกัน “ความเข้มแข็งของมหาจักรวรรดิเฉียนนั้น ยากจะต้านทานได้จริงๆ”
เวลานี้
เฮ่อเหลียนฉาเปิดม่านกระโจมเดินเข้ามา
เมื่อเห็นเฮ่อเหลียนฉาปรากฏตัว ทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงจนไม่อยากเชื่อ
ปาเท่อรีบเอ่ยว่า “พระบิดา เหตุใดท่านจึงมาที่นี่?”
หลวนตีเฮ่อหยาง หวังซิน และนายพลชาวซงหนูทั้งหมด หลังจากตกใจอยู่บ้าง ต่างก็ยกมือขวาวางบนตำแหน่งอกซ้าย โค้งเอวเล็กน้อยทำความเคารพกล่าวว่า